Tillaga til þingsályktunar (frá Alþingi um nýju stjórnarskrána)

Alþingi ályktar að frumvarp til stjórnarskipunarlaga sem stjórnlagaráð afhenti Alþingi 29. júlí 2011 fari í eftirfarandi ferli:

   a.  Frumvarpið verði tekið á dagskrá Alþingis eigi síðar en 1. nóvember 2011 og rætt sem skýrsla og að því loknu vísað til stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar Alþingis.

   b.  Stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd leiti eftir áliti sjö manna sérfræðinganefndar (stjórnlaganefndar) með tilmælum um að lagt verði heildstætt mat á frumvarpið sem grunn að nýrri stjórnarskrá. Að því loknu leggi stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd fram tillögur að breytingum ef þörf er á fyrir stjórnlagaráð eigi síðar en 1. desember 2011. Frumvarpið verði að því loknu tilbúið til kynningar almenningi eigi síðar en 1. febrúar 2012.

   c.  Stjórnlaganefnd standi fyrir víðtækri kynningu á frumvarpinu um allt land í samvinnu við RÚV, og aðra fjölmiðla ef óskað er. Komi fram afgerandi ósk um breytingar á einstökum þáttum frumvarpsins í kynningarferlinu er stjórnlaganefnd heimilt að taka tillit til þeirra. Stjórnlaganefnd afhendi stjórnlagaráði skýrslu um kynningarferlið, tillögur um breytingar ef einhverjar eru og tillögu um tilhögun ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu. Kynningu og hugsanlegum breytingum skal lokið eigi síðar en 1. maí 2012.

   d.  Stjórnlagaráð geri tillögu til Alþingis um að frumvarpið fari í ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu, jafnvel grein fyrir grein þar sem því verður við komið en þó þannig að fyllsta heildarsamræmis sé gætt. Þjóðaratkvæðagreiðslan fari fram eigi síðar en í júní 2012, samhliða forsetakosningum ef verða, þannig að stefnt verði að því að frumvarpið megi afgreiða frá Alþingi fyrir næstu reglubundnu þingkosningar í apríl 2013.

Greinargerð.
Tillaga þessi er lögð fram með það að markmiði að frumvarp til stjórnarskipunarlaga sem stjórnlagaráð skilaði af sér til Alþingis 29. júlí sl. fái ítarlega og vandaða meðferð, sem og umsögn þjóðarinnar allrar áður en Alþingi tekur málið til beinnar efnislegrar meðferðar sem frumvarp.
    Tillagan er lögð fram í ljósi þess að það er skýr krafa um það í samfélaginu að ný stjórnarskrá verði samin og samþykkt með víðtækri þátttöku almennings, auk þess ferlis sem núverandi stjórnarskrá gerir ráð fyrir um að Alþingi vinni málið.
    Ljóst er að frá lýðveldisstofnun hefur Alþingi ekki getað lokið því verkefni sem samning nýrrar stjórnarskrár er, en skýrt hefur komið fram í heimildum að núverandi stjórnarskrá var á sínum tíma aðeins hugsuð til bráðabirgða og að stefnt skyldi að samningu nýrrar eins skjótt og kostur væri.
    Vegna háværrar kröfu um víðtækar lýðræðisumbætur og nýja stjórnarskrá í kjölfar hrunsins og þeirra upplýsinga sem fram komu í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, sem og vegna vandkvæða á að ná samkomulagi um nýja stjórnarskrá, ákvað Alþingi með lögum um stjórnlagaþing, nr. 90/2010, að fela stjórnlagaþingi samningu frumvarps um ný stjórnarskipunarlög. Í lögunum var gert ráð fyrir að þjóðfundur kallaði eftir meginsjónarmiðum og áherslum almennings varðandi stjórnskipan landsins. Skipuð yrði stjórnlaganefnd til að skipuleggja þjóðfundinn og taka saman tillögur hans og leggja þær fyrir stjórnlagaþing (síðar 25 manna stjórnlagaráð samkvæmt þingsályktun) sem skyldi skila Alþingi frumvarpi til stjórnarskipunarlaga. Þessu ferli er nú lokið.
    Forseti Alþingis veitti frumvarpinu viðtöku 29. júlí sl. og í kjölfar þess hefur forsætisnefnd skilað af sér skýrslu um frumvarpið og aðdraganda þess og lagt fram tillögu um málsferð.
    Í skýrslu forsætisnefndar er lagt til að málsmeðferðin verði að hluta í samræmi við a-lið þessarar þingsályktunartillögu en að öðru leyti er tillaga forsætisnefndar um málsmeðferðina opin, þó innan ákveðinna marka. Þingsályktunartillaga þessi er einnig í samræmi við orð forseta Alþingis er hún veitti frumvarpinu viðtöku en þar sagði forseti m.a.:

    „…Ég vek athygli á að samkvæmt þingsköpum Alþingis tekur ný fastanefnd til starfa 1. október nk., sérstök stjórnskipunarnefnd. Það er samkvæmt breyttri nefndaskipan Alþingis. Ég tel eðlilegt að sú nýja fastanefnd Alþingis hafi miklu hlutverki að gegna við frekara framhald málsins. Þótt stjórnlagaráð hafi nú lokið störfum, vænti ég að einstaklingar innan þess verði kvaddir til frekara samráðs, til dæmis þeir sem hafa haft stýrt einstökum verkþáttum innan ráðsins, bæði til að fylgja málinu eftir og til þess að vera til ráðgjafar um einstaka þætti.
    Ég tel mjög mikilvægt, nú þegar þessum áfanga er náð, að umræða og skoðanaskipti um stjórnarskrármálið haldi áfram. Tillögur ráðsins verða aðgengilegar á netinu en um þær þarf að verða umræða í þjóðfélaginu. Ég á von á því að þeir einstaklingar sem skipað hafa stjórnlagaráð muni á næstu vikum og mánuðum fjalla opinberlega um einstaka þætti þessara tillagna. Ég tel einnig mikilvægt að þeir, sem sérhæft hafa sig á sviðum stjórnskipunar svo og áhugafólk um stjórnskipun, taki þátt í umræðunni þannig að hún leiði til þess að almenn þátttaka verði í atkvæðagreiðslu um nýja stjórnarskrá.“

    Flutningsmenn tillögu þessarar telja hins vegar brýnt að ferlið allt verði sem skýrast og skilvirkast og að það verði tímasett með það í huga að Alþingi hafi lokið umfjöllun sinni fyrir næstu alþingiskosningar sem verða í síðasta lagi í apríl 2013. Í ljósi þess er í tillögunni lagt til að málsmeðferðin öll verði skýr og hvert atriði hennar afmarkað í tíma.
    Í skýrslu forsætisnefndar um frumvarp til stjórnarskipunarlaga er m.a. vísað til framhaldsnefndarálits allsherjarnefndar um frumvarp til laga um stjórnlagaþing um hugsanlega meðferð frumvarps til stjórnarskipunarlaga. Nefndarálitið (þskj. 1354, 152. mál 138. löggjafarþings) er dagsett 14. júní 2010 en í lokakafla þess segir:

„Þjóðaratkvæðagreiðsla.
Nefndin telur mikilvægt að almenningur fái tækifæri til að segja álit sitt á fyrirhuguðum stjórnarskrárbreytingum áður en þær öðlast gildi. Að mati nefndarinnar koma fjórar leiðir til álita í þeim efnum. Í fyrsta lagi að fram fari ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðsla um niðurstöður stjórnlagaþings og er þá hugsanlegt að kjósendur fái tækifæri til að greiða atkvæði um einstök ákvæði nýrrar stjórnarskrár eða eftir atvikum einstaka kafla hennar. Niðurstöður slíkrar þjóðaratkvæðagreiðslu yrðu þá ráðgefandi fyrir Alþingi við umfjöllun um frumvarp til stjórnarskipunarlaga. Nefndin telur að kostir slíkrar þjóðaratkvæðagreiðslu séu helst þeir að þá fái þjóðin tækifæri til að lýsa afstöðu sinni til einstakra atriða strax á undirbúningsstigi breytinganna og geti þannig hugsanlega haft meiri áhrif en ella á endanlega niðurstöðu um einstök atriði. Nefndin bendir á að gallar þessarar leiðar eru hins vegar fyrst og fremst að atkvæðagreiðslan getur einungis orðið ráðgefandi sem þýðir að óvíst er hvort og þá að hvaða marki alþingismenn telja sér fært að fylgja niðurstöðum slíkrar þjóðaratkvæðagreiðslu. Á þetta ekki síst við í ljósi þess að frumvarp til stjórnarskipunarlaga kann að taka ýmsum breytingum í meðförum Alþingis.
    Í öðru lagi kemur til greina að efna til ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu eftir að Alþingi hefur lagt fram drög að frumvarpi til stjórnarskipunarlaga. Að aflokinni þjóðaratkvæðagreiðslu leggi Alþingi frumvarpið svo fram til samþykktar. Þannig yrði frumvarpið borið undir þjóðina á milli umræðna á Alþingi sem tæki síðan afstöðu til þess.
    Í þriðja lagi er unnt að efna til ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu um samþykkt frumvarp til stjórnarskipunarlaga og að atkvæðagreiðslan fari þá fram samhliða alþingiskosningum sem þá verða haldnar. Niðurstaða slíkrar þjóðaratkvæðagreiðslu yrði þá ráðgefandi fyrir nýkjörið þing að afloknum alþingiskosningum sem hefur það hlutverk samkvæmt stjórnarskránni að taka endanlega afstöðu til þess hvort stjórnarskrárbreytingarnar skuli öðlast gildi eða ekki. Kostur þessarar leiðar í samanburði við þær fyrri er að kjósendur fá tækifæri til að greiða atkvæði um endanlegar tillögur að stjórnarskrárbreytingum. Megingallinn er sem fyrr að þjóðaratkvæðagreiðslan getur einungis, vegna ákvæða stjórnarskrárinnar, verið ráðgefandi. Í þessu tilviki yrði hún ráðgefandi gagnvart nýju þingi sem hefði það hlutverk að taka endanlega afstöðu til stjórnarskrárbreytinganna.
    Í fjórða og síðasta lagi kemur til greina að í frumvarpi til stjórnarskipunarlaga verði ákvæði sem feli í sér fyrirvara um að tilgreindar stjórnarskrárbreytingar öðlist ekki gildi nema þær séu samþykktar í þjóðaratkvæðagreiðslu. Ferill málsins yrði þá með þeim hætti að eftir að stjórnlagaþing hefur samþykkt frumvarp til stjórnarskipunarlaga gengur það til Alþingis til meðferðar. Þegar Alþingi hefur samþykkt frumvarpið er þing rofið og efnt til alþingiskosninga í samræmi við ákvæði stjórnarskrárinnar. Þegar og ef nýtt þing staðfestir stjórnarskrárbreytingarnar eru þær bornar undir þjóðina í þjóðaratkvæðagreiðslu. Nefndin tekur fram að þessi leið hefur þann kost að almenningur hefur hið endanlega ákvörðunarvald um það hvort stjórnarskrárbreytingarnar skuli öðlast gildi eða ekki. Þjóðaratkvæðagreiðslan verður með öðrum orðum bindandi.
    Nefndin telur að skoða þurfi betur kosti og galla þeirra leiða sem hér hafa verið raktar enda ekkert sem knýr á um að tekin sé afstaða til þeirra við afgreiðslu þessa frumvarps. Nefndin telur mikilvægt að á stjórnlagaþingi verði fjallað um hvaða leið verði farin og tekin afstaða til þess hvaða leið skuli farin og hefur því lagt til breytingu sem hefur verið samþykkt, þ.e. að við upptalningu viðfangsefna stjórnlagaþings í 3. gr., þ.e. 6. tölul., þar sem mælt er fyrir um lýðræðislega þátttöku almennings, bætist: m.a. um tímasetningu og fyrirkomulag þjóðaratkvæðagreiðslu, þar á meðal um frumvarp til stjórnarskipunarlaga.“

    Stjórnlagaráðið sjálft tók ekki afstöðu til þess hvaða leið bæri að fara með frumvarp til stjórnarskipunarlaga er það afhenti Alþingi frumvarpið. Í skilabréfi stjórnlagaráðs segir:

    „Stjórnlagaráð væntir þess að sú opna umræða sem fram hefur farið á undanförnum mánuðum um stjórnarskrármál haldi áfram. Í frumvarpinu er gert ráð fyrir að breytingar á stjórnarskrá séu framvegis bornar undir atkvæði allra kosningabærra manna í landinu til samþykktar eða synjunar. Fulltrúar í stjórnlagaráði eru einhuga um að veita beri landsmönnum öllum færi á að greiða atkvæði um nýja stjórnarskrá áður en Alþingi afgreiðir frumvarpið endanlega. Komi fram hugmyndir um breytingar á frumvarpi stjórnlagaráðs lýsa fulltrúar í stjórnlagaráði sig reiðubúna til að koma aftur að málinu áður en þjóðaratkvæðagreiðsla fer fram.“

    Sjónarmið um þjóðaratkvæðagreiðslu koma einnig fram í nefndaráliti meiri hluta allsherjarnefndar (þskj. 1028, 549. mál 139. löggjafarþings) þegar mælt var með samþykkt tillögu um skipun stjórnlagaráðs en þar segir m.a.: „ … er það vilji meiri hlutans að taka eins og hægt er tillit til hugmynda sem fram hafa komið um að efnt verði til kosningar um niðurstöður stjórnlagaráðs áður en þær koma til kasta Alþingis. Er þess vænst að stjórnlagaráðið geri tillögu um hvernig haga megi slíkri kosningu, sbr. 6. tölul. 2. mgr. tillögunnar. Nauðsynlegt er að skoða mjög vel hvernig best sé að útfæra slíka kosningu þannig að hún nýtist Alþingi sem best við áframhaldandi meðferð málsins.“
    Í ljósi þeirrar kröfu sem uppi er í samfélaginu um lýðræðisumbætur og þess litla trausts sem ríkir gagnvart Alþingi telja flutningsmenn brýnt að almenningur fái að láta í ljós álit sitt í ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu áður en Alþingi tekur frumvarpið til efnislegrar meðferðar. Slík atkvæðagreiðsla, þótt ráðgefandi sé, gefur Alþingi leiðbeiningu um afstöðu þjóðarinnar fyrir fram og auðveldar þannig þinginu að taka afstöðu til málsins í heild, sem og til einstakra efnisatriða þess. Slík atkvæðagreiðsla staðfestir ekki síst mikilvægi þess að stjórnarskráin kom beint frá þjóðinni og er auk þess skýr birtingarmynd þeirra mikilvægustu hugmyndar lýðræðisins að allt vald í lýðræðisríki eigi upptök sín hjá þjóðinni.

 

Vefslóð þingsályktun Alþingis => http://www.althingi.is/altext/140/s/0006.html

Vangaveltur um nýju stjórnarskrána

Mér finnst að þjóðin ætti að fá tækifæri til þess að kjósa um vissar greinar nýju stjórnarskrárinnar áður enn aðalkosningar nýju stjórnarskrárinnar verða, hér eru þær eftirtaldar greinar:

1. Kirkjuskipan – [fjallar um hvort ríkið (almenningur þjóðarinnar undir stjórn Alþingis) ætti að skattskilda þjóðina til þess að borga undir starfsemi ríkis-þjóðkirkjuna með skipun í lögum og þar með skilja aðra söfnuði útundan og tilheyrast ekki jafnræði allra trúarhópa með því að styrkja ekki aðra söfnuði eins og þjóðkirkjuna].

2. Félagsfrelsi – [fjallar um það má ekki þvinga neinn til þess að tilheyrast einhver félög, enn samt er hægt að búa til lagaákvæði sem leifir þá þvingun].

3. Friðhelgi alþingismanna – [fjallar um það sé ekki hægt að setja þingmenn í gæsluvarðhald vegna gruns um verknað sakamáls nema með leifi Alþingis og að hann sé staðinn að verknað glæps þá fyrst missir hann friðhelgina. Og síðan er spurning hvort þessi grein stangast ekki á við jafnræði allra þjóðfélagsþegna sem jafnræðisreglan fjallar um: "Öll erum við jöfn fyrir lögum...".

4. Framkvæmd undirskriftasöfnunar og þjóðaratkvæðagreiðslu – [fjallar um að við megum kalla fram kosningar, enn við megum ekki kalla fram það sem kallast "er varðar almannahag" sem er 'fjárlög', 'fjáraukalög', 'lög sem sett eru til að framfylgja þjóðréttarskuldbindingum' né heldur um 'skattamálefni' eða 'ríkisborgararétt' til kosninga. Þannig spurningin er, hvað má kalla fram til kosninga ef það má ekki kjósa um það sem snertir "almannahag"?].

5. Framsal ríkisvalds – [fjallar um hvort við sem þjóð viljum afsala hluta ríkisvalds þjóðar okkar (löggjafarvalds, framkvæmdarvalds eða dómsvalds) til alþjóðastofnana til aðildar inngöngu í ESB með bundin samning sem Alþingið eitt má rifta og sem við þjóðin megum ekki afturkalla nema Alþingið leifi, þ.e.a.s. ef ástandið yrði það slæmt við inngöngu í ESB hvort Alþingið 'gæti', 'væri treystandi' eða 'myndi' rifta þann samning].

6. Stjórnarskrárbreytingar – [fjallar um að Alþingið geti óskað eftir breytingum á stjórnarskránni og við þjóðin getum fengið að kjósa um það, en ef 5/6 hver þingmaður myndi samþykkja breytinguna þá getur Alþingið afturkallað þjóðaratkvæðisgreiðsluna og þar með samþykkt stjórnarskrárbreytinguna án samþykkis þjóðarinnar].

Það gætu verið fleiri greinar sem maður hefur ekki enn tekið eftir, en þetta eru þær helstu greinar sem gætu valdið miklar afleiðingar og vangaveltur ef nýja stjórnarskráin yrði formlega samþykkt. Þannig í raun mætti þjóðin fá tækifæri til þess að velja hvort hún vilji halda þessum greinum, því stjórnarskráin er um fólkið sem býr á Íslandi og framtíð þess.

PS: Hér er hægt að sækja nýju stjórnarskrána með skýringum í PDF skjal formi => [Sækja skjal].

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Faldar rætur Evrópusambandsins - Myndband

The Hidden Roots of the European Union

 

7 Vonbrigði Nýju Stjórnarskrárinnar

Á föstudeginum 29. Júlí þá afhenti stjórnlagaráð forseta Alþingis, Ástu Ragnheiði Jóhannesdóttur, nýju drög stjórnarskrárinnar sem stjórnlagaráð samþykkti með einróma hrósi atkvæðum allra ráðsfulltrúa á síðasta fundi ráðsins, miðvikudaginn 27. Júlí 2011. Í nýju stjórnarskránni eru mörg ný ákvæði sem gamla stjórnarskráin hefur ekki. Í byrjunar lestur nýju stjórnarskráarinnar líta hlutirnir vel út, en þegar lengra er lesið, þá valda sumar greinarnar miklum vonbrigðum. Hér eru þær greinar – (Rauðletruðu orðin eru þær greinar sem valda mest vonbrigðum og ættu þar með helst ekki að tilheyrast nýju stjórnarskránni):

II.  kafli. Mannréttindi og Náttúra

– Vonbrigði eitt –

19. gr. Kirkjuskipan
<> Í lögum má kveða á um kirkjuskipan ríkisins.
<> Nú samþykkir Alþingi breytingu á kirkjuskipan ríkisins og skal þá leggja það mál undir atkvæði allra kosningarbærra manna í landinu til samþykktar eða synjunar.

Hér er fyrsta greinin sem valdið hefur mörgum vonbrigðum. Í gömlu stjórnarskránni, hljóðar hún svona:

VI. kafli – 62. gr.
<> Hin evangelíska lúterska kirkja skal vera þjóðkirkja á Íslandi, og skal ríkisvaldið að því leyti styðja hana og vernda.
<> Breyta má þessu með lögum.

En hvað er að þessari grein?

Í aldaraðir hefur það orðið hefð hér á Íslandi að allir skulu lúta vilja þjóðkirkjunnar og þar með bundist hennar skilmálum, siðum og trúarhefðum. Þegar stjórnarskráin árið 1944 var fyrst skrifuð, var það ákvæði sett inn: "Hin evangelíska lúterska kirkja skal vera þjóðkirkja á Íslandi, [...]". Sem þýðir, að þjóðkirkjan var skilduð til þess að tilheyrast öllum Íslendingum sem allir urðu að styðja, vernda og ríkisstyrkja til þess að hún héldist uppi. Nú í dag, eins og öldum áður, þá eru enginn önnur trúfélög sem tilheyrast þannig stuðning og styrk eins og þjóðkirkjan gerir. En þetta er ekki ein af þeim ástæðum fyrir því að margir í dag vilja ekki að ríkiskirkja tilheyrist stjórnarskránni. Heldur stangast hún á við trúfrelsi allra sem 18. gr. nýja stjórnarskráin talar um:

18. gr. Trúfrelsi
<> Öllum skal tryggður réttur til trúar og lífsskoðunar, þar með talinn rétturinn til að breyta um trú eða sannfæringu og standa utan trúfélaga.
<> Öllum er frjálst að iðka trú, einslega eða í samfélagi með öðrum, opinberlega eða á einkavettvangi.
<> Frelsi til að rækja trú eða sannfæringu skal einungis háð þeim takmörkunum, sem lög mæla fyrir um og nauðsyn ber til í lýðræðislegu þjóðfélagi.

Og í gömlu stjórnarskránni, sem hljóðar svona:

VI. kafli – 63. gr. og 64. gr.
<> Allir eiga rétt á að stofna trúfélög og iðka trú sína í samræmi við sannfæringu hvers og eins. Þó má ekki kenna eða fremja neitt sem er gagnstætt góðu siðferði eða allsherjarreglu.
<> Enginn má neins í missa af borgaralegum og þjóðlegum réttindum fyrir sakir trúarbragða sinna, né heldur má nokkur fyrir þá sök skorast undan almennri þegnskyldu.
<> Öllum er frjálst að standa utan trúfélaga. Enginn er skyldur til að inna af hendi persónuleg gjöld til trúfélags sem hann á ekki aðild að.
<> Nú er maður utan trúfélaga og greiðir hann þá til Háskóla Íslands gjöld þau sem honum hefði ella borið að greiða til trúfélags síns. Breyta má þessu með lögum.

Miðað við gömlu og nýju stjórnarskrána er lítill munur þarna á milli, nema það, að ef einhver vildi ekki tilheyrast trúfélagi þá runnu þeir ríkisstyrkir sem hann borgaði, til Háskóla Íslands, enn ekki til þjóðkirkjuna. En aðal málið snýst ekki um að vilja tilheyrst trúfélagi eða ekki, heldur stangast þessar greinar á við 6. gr. mannréttinda og náttúru kaflans nýju stjórnarskráarinnar, sem hljóðar:

6. gr. Jafnræði
<> Öll erum við jöfn fyrir lögum og skulum njóta mannréttinda án mismununar, svo sem vegna kynferðis, aldurs, arfgerðar, búsetu, efnahags, fötlunar, kynhneigðar, kynþáttar, litarháttar, skoðana, stjórnmálatengsla, trúarbragða, tungumáls, uppruna, ætternis og stöðu að öðru leyti.
<> Konur og karlar skulu njóta jafns réttar í hvívetna.

Því eins og lesa má í nýju stjórnarskránni, þá eiga allir að vera jafnir fyrir lögum, án mismunar. Sem segir okkur, að ríkið er að mismuna alla hvort þeir eru í trúfélagi eða ekki, þá ber öllum að borga ríkinu sem styrkir þjóðkirkjuna. Og ekki nóg með það, þá er verið að mismuna önnur trúfélög, trúarbrögð og alla þá sem "...standa utan trúfélaga." eins og 18. gr. 1. mgr. orðar það. Sem þýðir, að við munum en bera skildu til þess að styrkja og tilheyrast ríkiskirkjunni þótt við séum trúuð eða ekki. En spurningin er, í gömlu stjórnarskránni runnu allir þeir ríkisstyrkir sem borgað var til þjóðkirkjunnar frá þeim sem vildu ekki tilheyrast trúfélagi til Háskóla Íslands, enn útfrá nýju stjórnarskránni, í hvern rassvasa munu þeir lenda í eða hver mun fá þann styrk?

– Vonbrigði tvö –

20. gr. Félagafrelsi
<> Öllum skal tryggður réttur til að stofna félög í löglegum tilgangi, þar með talin stjórnmálafélög og stéttarfélög, án þess að sækja um leyfi til þess. Félag má ekki leysa upp með ráðstöfun stjórnvalds.
<> Engan má skylda til aðildar að félagi. Með lögum má þó kveða á um slíka skyldu ef það er nauðsynlegt til að félag geti sinnt lögmæltu hlutverki vegna almannahagsmuna eða réttinda annarra.

Eins og með þjóðkirkju ákvæði nýju stjórnarskráarinnar, þá "...má kveða á um kirkjuskipan ríkisins." En hér í þessari grein, þá má "...kveða á um slíka skyldu..." að einstaklingur gangi í félag. En hvaða félög er verið að tala um? Ekki er greinin að tala um trúfélög? Nei, hún er að tala um stjórnmála-, stéttar- og önnur stofnuð félög. Og eins og hún segir, þá má ekki skilda nein til þess að tilheyrast einhverju félagi, því jú, maður er með frjálsan vilja til þess að ákveða hvað maður vill og hvað maður vill ekki. En er það þannig með farið eins og greinin talar um? Þetta er nefnilega gallinn með nýju stjórnarskrána, að hún segir það má ekki, en hún meinar samt að það má á meðan að önnur lög segja til um að svo megi. Þannig hvað má, hvað má ekki, enn samt má það. Það má: "Engan skylda til aðildar að félagi." enn "Með lögum má kveða á um slíka skyldu...". Maður bara spyr, hverskonar orðaleikur er þetta? Og hvaða félög gegna því mikilvægu hlutverki að það varðar almannahagsmunum eða réttindum annarra að það sé hægt að skilda mann til þess að tilheyrist því félagi með lögum? Er verið að tala um sjúkra-, trygginga-, ellilífeyrisfélög o.s.frv. eða, stjórnmála- og stéttar- eða einhver önnur stofnuð félög? Er þetta ekki mannréttindabrot? Eins og sjá má, þá þarf að útskýra betur þessa grein svo að lesandinn misskilji hana ekki. Og síðan þarf að passa uppá að löggjafinn, Alþingið, geti ekki mistúlkað þessa grein útfrá geðþótta og búið til einhverjar skipanir í lögum sem brýtur á mannréttindi annarra.

III. kafli. Alþingi

– Vonbrigði þrjú –

49. gr. Friðhelgi alþingismanna
<> Ekki má setja alþingismann í gæsluvarðhald eða höfða sakamál á hendur honum án samþykkis þingsins nema hann sé staðinn að glæp.
<> Alþingismaður verður ekki krafinn reikningsskapar utan þings fyrir það sem hann hefur sagt í þinginu nema Alþingi leyfi.
<> Alþingismanni er heimilt að afsala sér friðhelgi.

Þessa grein hef ég margoft talað um í blog.is síðunni minni og inná athugsemda og spjall síðu stjórnlagaráðs. En til þess að rifja upp um hvað þessi grein fjallar um. Þá kallast hún "friðhelgi þingmanna" eða eins og wikipedia.org Íslenski alfræðivefurinn kallar hana, "Þinghelgi", og sem segir:

"Þinghelgi vísar til þess að þingmenn eru undanþegnir lögsóknum eða setu í gæsluvarðhaldi og aðeins þingið getur svipt þá þessum rétti.

Á Íslandi er þessu réttur bundinn í Stjórnarskrá en 49. greinin hljómar svo:

<> Meðan Alþingi er að störfum má ekki setja neinn alþingismann í gæsluvarðhald eða höfða mál á móti honum án samþykkis þingsins nema hann sé staðinn að glæp.
<> Enginn alþingismaður verður krafinn reikningsskapar utan þings fyrir það sem hann hefur sagt í þinginu nema Alþingi leyfi.

Þinghelgin fellur niður þegar þingmaður missir kjörgengi, t.d. í kjölfar kosninga, og er þá hægt að höfða mál gegn honum."

Útfrá þessu þá mismunar stjórnarskráin alla sem eru jafnir fyrir lögum og sem lenda í því að vera sakaðir fyrir verknað sakamála og geta ekki fengið samþykki Alþingis til þess að losna undan gæsluvarðhald.

Því eins og 27. – 28. gr. nýja stjórnarskráin segir:

27. gr. Frelsissvipting
<> Engan má svipta frelsi nema samkvæmt heimild í lögum.
<> Hver sá sem hefur verið sviptur frelsi á rétt á að fá að vita tafarlaust um ástæður þess.
<> Hvern þann sem er handtekinn vegna gruns um refsiverða háttsemi skal án undandráttar leiða fyrir dómara. Sé hann ekki jafnskjótt látinn laus skal dómari, áður en sólarhringur er liðinn, ákveða með rökstuddum úrskurði hvort hann skuli sæta gæsluvarðhaldi. Gæsluvarðhaldi má aðeins beita fyrir sök sem fangelsisvist liggur við. Með lögum skal tryggja rétt þess sem sætir gæsluvarðhaldi til að skjóta úrskurði um það til æðra dóms. Maður skal aldrei sæta gæsluvarðhaldi lengur en nauðsyn krefur.
<> Hver sá sem af öðrum ástæðum en í tengslum við sakamál er sviptur frelsi á rétt á að dómstóll kveði á um lögmæti þess svo fljótt sem verða má. Reynist frelsissvipting ólögmæt skal hann þegar látinn laus.
<> Hafi maður verið sviptur frelsi að ósekju skal hann eiga rétt til skaðabóta.

28. gr. Réttlát málsmeðferð
<> Öllum ber réttur til að fá úrlausn um réttindi sín og skyldur eða um ákæru á hendur sér um refsiverða háttsemi með réttlátri málsmeðferð innan hæfilegs tíma fyrir óháðum og óhlutdrægum dómstóli. Dómþing skal háð í heyranda hljóði nema dómari ákveði annað lögum samkvæmt til að gæta allsherjarreglu, öryggis ríkisins eða hagsmuna málsaðila og vitna.
<> Hver sá sem er borinn sökum um refsiverða háttsemi skal talinn saklaus þar til sekt hans hefur verið sönnuð.

Og eins og 14. gr. segir:

14. gr. Skoðana- og tjáningarfrelsi
<> Allir eru frjálsir skoðana sinna og sannfæringar og eiga rétt á að tjá hugsanir sínar.
<> Ritskoðun og aðrar sambærilegar tálmanir á tjáningarfrelsi má aldrei í lög leiða. Þó má setja tjáningarfrelsi skorður með lögum til verndar börnum, öryggi, heilsu, réttindum eða mannorði annarra, svo sem nauðsyn ber til í lýðræðislegu þjóðfélagi.
<> Stjórnvöld skulu tryggja aðstæður til opinnar og upplýstrar umræðu. Óheimilt er að skerða aðgang að netinu og upplýsingatækni nema með úrlausn dómara og að uppfylltum sömu efnisskilyrðum og eiga við um skorður við tjáningarfrelsi.
● Hver og einn ber ábyrgð á framsetningu skoðana sinna fyrir dómi.

Þá tala þessar greinar um, hvernig einn af þeim sem er jafn fyrir lögum, má setja í gæsluvarðhald vegna sakaðra sakamála og hvernig hann sem lendir í sök þarf að svara til dóms fyrir hverja þá sök sem hann kann að hafa verið sakaður um. Og eins og 28. gr. 2. mgr. segir: "Hver sá sem er borinn sökum um refsiverða háttsemi skal talinn saklaus þar til sekt hans hefur verið sönnuð." Og þótt það sé búið að búa til nýtt ákvæði í nýju stjórnarskrána, að: "Alþingismanni er heimilt að afsala sér friðhelgi." Þá má búast við því að þótt einhver þingmaður yrði sakaður mörgum sakamálum sem lögreglan hefur ekki getað fengið samþykki Alþingis til þess að setja í gæsluvarðhald, þá mun hann ekki viljugur vilja afsala sér friðhelgina, nema þjóðin mun krefjast þess með mótmælum að hann gerði svo, og þá kannski myndi hann gera það. Og þótt það sé líka sagt: "...nema hann sé staðinn að glæp." Þá er spurning, hvað er glæpur í augum þingsmanns sem er sakaður fyrir verknað sakamáls, sem í lögum, sem Alþingi býr til, er kallað glæpur? Þannig af hverju geta þingmenn sloppið undan sakamála, en allir aðrir þurfa að svara til dóms? Því svona er klíkuskapurinn. Allir sem eiga að vera jafnir fyrir lögum, eru það ekki eins og stjórnarskráin talar um það, því á meðan þú ert ekki valdamaður, þá ertu ekki jafn þeim sér lögum sem tilheyrast bara þeim. Þar með ert þú mismunaður og útskúfaður stjórnarskrárlögum og öðrum lögum.

– Vonbrigði fjögur –

60. gr. Staðfesting laga
<> Er Alþingi hefur samþykkt lagafrumvarp undirritar forseti Alþingis það og leggur innan tveggja vikna fyrir forseta Íslands til staðfestingar, og veitir undirskrift hans því lagagildi.
<> Forseti Íslands getur ákveðið innan viku frá móttöku frumvarps að synja því staðfestingar. Skal sú ákvörðun vera rökstudd og tilkynnt til forseta Alþingis. Frumvarpið fær þá engu að síður lagagildi, en bera skal lögin innan þriggja mánaða undir þjóðaratkvæði til samþykktar eða synjunar. Ræður einfaldur meirihluti hvort lögin halda gildi sínu. Atkvæðagreiðsla fer þó ekki fram felli Alþingi lögin úr gildi innan fimm daga frá synjun forseta. Um framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslu skal að öðru leyti mælt fyrir í lögum.

65. gr. Málskot til þjóðarinnar
<> Tíu af hundraði kjósenda geta krafist þjóðaratkvæðis um lög sem Alþingi hefur samþykkt. Kröfuna ber að leggja fram innan þriggja mánaða frá samþykkt laganna. Lögin falla úr gildi, ef kjósendur hafna þeim, en annars halda þau gildi sínu. Alþingi getur þó ákveðið að fella lögin úr gildi áður en til þjóðaratkvæðis kemur.
<> Þjóðaratkvæðagreiðslan skal fara fram innan árs frá því að krafa kjósenda var lögð fram.

66. gr. Þingmál að frumkvæði kjósenda
<> Tveir af hundraði kjósenda geta lagt fram þingmál á Alþingi.
<> Tíu af hundraði kjósenda geta lagt frumvarp til laga fyrir Alþingi. Alþingi getur lagt fram gagntillögu í formi annars frumvarps. Hafi frumvarp kjósenda ekki verið dregið til baka skal bera það undir þjóðaratkvæði svo og frumvarp Alþingis komi það fram. Alþingi getur ákveðið að þjóðaratkvæðagreiðslan skuli vera bindandi.
<> Atkvæðagreiðsla um frumvarp að tillögu kjósenda skal fara fram innan tveggja ára frá því málið hefur verið afhent Alþingi.

67. gr. Framkvæmd undirskriftasöfnunar og þjóðaratkvæðagreiðslu
<> Mál sem lagt er í þjóðaratkvæðagreiðslu að kröfu eða frumkvæði kjósenda samkvæmt ákvæðum 65. og 66. gr. skal varða almannahag. Á grundvelli þeirra er hvorki hægt að krefjast atkvæðagreiðslu um fjárlög, fjáraukalög, lög sem sett eru til að framfylgja þjóðréttarskuldbindingum né heldur um skattamálefni eða ríkisborgararétt. Þess skal gætt að frumvarp að tillögu kjósenda samrýmist stjórnarskrá. Rísi ágreiningur um hvort mál uppfylli framangreind skilyrði skera dómstólar þar úr.
<> Í lögum skal kveðið á um framkvæmd málskots eða frumkvæðis kjósenda, svo sem um form og fyrirsvar fyrir kröfunni, tímalengd til söfnunar undirskrifta og um fyrirkomulag þeirra, hverju megi til kosta við kynningu, hvernig afturkalla megi kröfuna að fengnum viðbrögðum Alþingis svo og um hvernig haga skuli atkvæðagreiðslu.

Hér eru fjórar greinar sem ég vitna í. Fyrsta greinin fjallar um "Staðfesting laga" og hinar þrjár fjalla um "Málskot til þjóðarinnar", "Þingmál að frumkvæði kjósenda" og "Framkvæmd undirskriftasöfnunar og þjóðaratkvæðagreiðslu". Allar þessar greinar fjalla um þjóðaratkvæðagreiðslur eftir að Alþingið hefur staðfest lög sem þau hafa búið til eða uppfært. Í fyrstu þá þarf samþykki Forseta Íslands að öllum lögum. Og ef forsetinn synjar lög, þá þarf að bera þau til þjóðaratkvæða. En þarna er einn galli sem stjórnlagaráð gerði, og í raun gamla stjórnarskráin líka, því þótt forsetinn synjar lögum, þá eins og 60. gr. 2. mgr. segir, fær "...Frumvarpið [...] þá engu að síður lagagildi,..." og eftir það má "...bera [...] lögin innan þriggja mánaða undir þjóðaratkvæði til samþykktar eða synjunar. [...]". En hvað þýðir þetta? Ef forseti synjar lagafrumvörp, þá eru þau enn í gildi þótt hann sé búinn að synja þeim, og þegar þjóðin er að kjósa um lagafrumvörpin, þá eru þau enn í gildi á meðan að þjóðin er að kjósa um þau. Á þetta nokkuð eftir að skipta miklu máli? Í raun þá verður maður að skoða síðustu þrjár greinarnar til þess að geta séð út hvaða vandamál þetta getur valdið.

(brúnletrun bæt við, útskýrist fyrir neðan af hverju)

 

Því þótt síðustu þrjár greinarnar fjalla um þjóðaratkvæðagreiðslu, þá fjalla þær líka um málskotsrétt þjóðarinnar til þess að geta kallað fram þjóðaratkvæði. Eins og 65. gr. 1. mgr. segir: "Tíu af hundraði {10%} kjósenda geta krafist þjóðaratkvæðis um lög sem Alþingi hefur samþykkt. [...]" og 66. gr. 2. mgr. "...Alþingi getur ákveðið að þjóðaratkvæðagreiðslan skuli vera bindandi." og 67. gr.  1. mgr. "Mál sem lagt er í þjóðaratkvæðagreiðslu að kröfu eða frumkvæði kjósenda samkvæmt ákvæðum 65. og 66. gr. skal varða almannahag. Á grundvelli þeirra er hvorki hægt að krefjast atkvæðagreiðslu um fjárlög, fjáraukalög, lög sem sett eru til að framfylgja þjóðréttarskuldbindingum né heldur um skattamálefni eða ríkisborgararétt. Þess skal gætt að frumvarp að tillögu kjósenda samrýmist stjórnarskrá. Rísi ágreiningur um hvort mál uppfylli framangreind skilyrði skera dómstólar þar úr."

Þannig gæti 60. gr. og 2 mgr. sem segir: "...Frumvarpið fær þá engu að síður lagagildi,..." nokkuð valdið vandamálum?

Skoðum aðeins betur 67. gr. og fyrstu málsgrein, því þar er talið upp þau vandamál sem gæti komið upp. Sú grein talar um það sem varðar "almannahag" og hvað þjóðin má ekki kalla fram til kosninga um það sem varðar þann hag. Hér er það sem þjóðin má ekki kalla upp til kosninga:

     1.     Fjárlög
     2.     Fjáraukalög
     3.     Lög sem sett eru til að framfylgja þjóðréttarskuldbindingum
     4.     Skattamálefni
     5.     Ríkisborgararétt

En hvað þýðir þetta? Í eldri drögum 60. gr. stjórnarskráarinnar, áður en stjórnlagaráð lauk störfum, þá hljómaði greinin svona:

60. gr. Staðfesting laga
<> Er Alþingi hefur samþykkt lagafrumvarp undirritar forseti Alþingis það og leggur innan tveggja vikna fyrir forseta Íslands til staðfestingar, og veitir undirskrift hans því lagagildi.
<> Forseti Íslands getur ákveðið innan viku frá móttöku frumvarps að synja því staðfestingar. Skal sú ákvörðun vera rökstudd og tilkynnt til forseta Alþingis. Frumvarpið fær þá engu að síður lagagildi, en bera skal lögin innan þriggja mánaða undir þjóðaratkvæði til samþykktar eða synjunar. Ræður einfaldur meirihluti hvort lögin halda gildi sínu. Atkvæðagreiðsla fer þó ekki fram felli Alþingi lögin úr gildi innan fimm daga frá synjun forseta. Um framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslu skal að öðru leyti mælt fyrir í lögum.
<> Heimild til synjunar á ekki við um fjárlög, fjáraukalög og lög um skattamálefni, lög um ríkisborgararétt og lög sem sett eru til að framfylgja þjóðréttarskuldbindingum.

En í nýju drögunum sem stjórnlagaráð afhenti forseta Alþingis, Ástu Ragnheiði Jóhannesdóttur, þá fjarlægðu þau þriðju (bláletruðu) málsgreinina í burtu. Með þessu þá telja þau í stjórnlagaráðinu að forseti Íslands verði ennþá með synjunarvaldið, sem og 26. gr. gamla stjórnarskráin talar um, sem hljóðar svo:

II. kafli – 26. gr.
<> Ef Alþingi hefur samþykkt lagafrumvarp, skal það lagt fyrir forseta lýðveldisins til staðfestingar eigi síðar en tveim vikum eftir að það var samþykkt, og veitir staðfestingin því lagagildi. Nú synjar forseti lagafrumvarpi staðfestingar, og fær það þó engu að síður lagagildi, en leggja skal það þá svo fljótt sem kostur er undir atkvæði allra kosningarbærra manna í landinu til samþykktar eða synjunar með leynilegri atkvæðagreiðslu. Lögin falla úr gildi, ef samþykkis er synjað, en ella halda þau gildi sínu.

(brúnletrun bæt við, útskýrir af hverju ég skrifaði "og í raun gamla stjórnarskráin líka")

Er það satt að forsetinn verður með synjunarvald í nýju stjórnarskránni þótt stjórnlagaráð hafi fjarlægt (bláletruðu) málsgreinina?

Þarna liggur vandinn. Því eins og 67. gr. 1 mgr. segir: "...Þess skal gætt að frumvarp að tillögu kjósenda samrýmist stjórnarskrá. Rísi ágreiningur um hvort mál uppfylli framangreind skilyrði skera dómstólar þar úr." Þannig ef forseti Íslands mun einhvern tímann í framtíðinni synja almannhagslögum sem Alþingið hefur samþykkt. Þá er spurning hvort Alþingið mun ekki krefjast þess að dómstólar skeri þar úr um hvort forsetinn hafi í raun og veru vald til þess að synja þeim almannhagslögum? Því eins og þjóðin man eftir, þá varð mikill ágreiningur þar á milli hvort forseti Íslands máti útfrá gömlu stjórnarskránni synja Icesave II og III til þjóðaratkvæða, sem og meirihluti þjóðarinnar feldi niður, tvívegis.

En síðan er aðal spurningin, má þjóðin með undirskriftarsöfnun krefjast þess að forseti Íslands fái að synja almannhagslögum? Því eins og nýja stjórnarskráin segir í 67. gr. 1. mgr.: "Mál sem lagt er í þjóðaratkvæðagreiðslu að kröfu eða frumkvæði kjósenda samkvæmt ákvæðum 65. og 66. gr. skal varða almannahag. [...]" Þá er orðið mjög tæpið að meirihluti þjóðarinnar geti krafist þess frá forsetanum að hann fengi að synja almannhagslögum eftir ósk þjóðarinnar. Því ef þjóðin man eftir, þá synjaði meirihluti Alþingis þjóðinni tvívegis kosningum útfrá Icesave II og III ólögunum sem gerði það kleift að þjóðin varð með undirskriftarsöfnun að kalla fram synjunarvald forsetans sem leifði kosningarnar, en samt með látum og hótunum frá alþingismönnum sem taldi að hann hefði ekki það vald að neita þeim ólögum sem Alþingið vildi að þjóðin bæri ábyrgð á. Þannig spurningin er, má þjóðin útfrá nýju stjórnarskránni búast við því ef nýtt efnahags- og bankahrun kæmi upp að hún mætti ekki kjósa um það því þau gætu varðað almannhag? Þarna verður þjóðin að ákveða, hvort hún útfrá þessum greinum vill geta krafist kosninga um það sem snertir almannhag og hvort hún vilji hafa þessar greinar svona upplagðar eins og stjórnlagaráð setti þær upp.

IV. kafli. Forseti Íslands

– Vonbrigði fimm –

84. gr.    Ábyrgð
<> Forseti verður ekki sóttur til refsingar nema með samþykki Alþingis.
<> Forseta má leysa frá embætti áður en kjörtímabili er lokið, ef það er samþykkt með meirihluta atkvæða við þjóðaratkvæðagreiðslu sem til er stofnað að kröfu Alþingis, enda hafi hún hlotið fylgi 3/4 hluta þingmanna. Þjóðaratkvæðagreiðslan skal þá fara fram innan tveggja mánaða frá því að krafan um hana var samþykkt á Alþingi, og gegnir forseti ekki störfum, frá því að Alþingi gerir samþykkt sína, þar til úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar eru kunn.

Þessa grein hef ég áður talað um í síðunni minni og inná athugsemda og spjall síðu stjórnlagaráðs. Því hún vitnar um það sama og "Vonbrigði þrjú" talar um, sem er friðhelgi þingmanna, enn hér er það friðhelgi forsetans. Þannig spurningin er, vill þjóðin hafa þessa málsgrein svona eins og hún er? Því þetta mun þjóðin þurfa að hugsa vel útí, hvort þessi (rauðletraða) málsgrein standist mannréttindi og jafnræði allra. Þótt gamla stjórnarskráin sé með þessa málsgrein, þá þarf hún ekki að tilheyrast nýju stjórnarskránni! Það er að segja, ef þjóðin vill vera jöfn fyrir öllum lögum, án mismunar?!

VIII. kafli. Utanríkismál

– Vonbrigði sex –

111. gr.    Framsal ríkisvalds
<> Heimilt er að gera þjóðréttarsamninga sem fela í sér framsal ríkisvalds til alþjóðlegra stofnana sem Ísland á aðild að í þágu friðar og efnahagssamvinnu. Framsal ríkisvalds skal ávallt vera afturkræft.
<> Með lögum skal afmarka nánar í hverju framsal ríkisvalds samkvæmt þjóðréttarsamningi felst.
<> Samþykki Alþingi fullgildingu samnings sem felur í sér framsal ríkisvalds skal ákvörðunin borin undir þjóðaratkvæði til samþykktar eða synjunar. Niðurstaða slíkrar þjóðaratkvæðagreiðslu er bindandi.

Hér er ein vafasamasta og umdeildasta grein nýju stjórnarskráarinnar sem stjórnlagaráð kallar: "Framsal ríkisvalds". Ef maður skoðar þessi orð í netinu, þá geta þau þýtt: "framsal fullveldis", "afsal ríkisvalds" og "afsal fullveldis", sem fer allt eftir því hvernig maður leitar á netinu eftir orðunum, sem í raun tala um það sama og meina það sama, alstaðar á netinu.

Þannig hvað er átt við með þessum orðum?

Eins og fyrsta málsagreinin segir: "Heimilt er að gera þjóðréttarsamninga sem fela í sér framsal ríkisvalds...", sem þýðir, ef þjóð vill tilheyrast að fullu ESB ríkisvaldi þá verður sú þjóð sem gengur þar inn að afsala sitt eigið ríkisvald með þjóðréttarsamningi til þess að hún geti tilheyrst þeim skilmálum, lögum og sáttmálum sem ESB er bundin við. Þannig ef Ísland mun gangast undir þeim skilmálum sem ESB tilheyrist, þá má segja að meirihluti lög lands okkar tilheyrast ekki þeim reglum sem fylgja stjórnarlögum ESB, því þeir skilmálar sem tilheyrast því ríki eru allt öðruvísi en okkar eigin lög. Sem dæmi, í okkar lögum má þjóðin undir vissum takmörkum veiða hvali og makríl, án afskipta ESB ríkisins. En í ESB sáttmálanum þá mættum við ekki veiða hvali og yrðum að gefa frá okkur makrílveiðarnar eða að minnstakosti sameina þær eftir skilmálum ESB sem mun takmarka þjóð okkar að þeim veiðum.

Og ef Alþingið mun framfylgja því að búa til þannig þjóðréttarsamning sem fæli í sér framsal ríkisvalds, þá mundi sá samningur hljóða einhvernvegin svona: "...Framsal ríkisvalds skal ávallt vera afturkræft." Sem þýðir, að það á að vera hægt að afturkalla samninginn til baka ef Alþingið myndi einhvern tímann í framtíðinni vilja skipta um skoðun og rifta honum.

Enn með þannig samning fullgerðan þarf þjóðaratkvæði allra landsmanna áður en Alþingið getur 100% gert þann samning fullgildan, en samt með einum galla: "...Niðurstaða slíkrar þjóðaratkvæðagreiðslu er bindandi." Sem þýðir, að þjóðin sjálf gæti ekki krafist þess að hægt væri að rifta þeim samningi, því sá samningur er óriftanlegur sem Alþingið eitt má rifta. Með öðrum orðum, við yrðum bundin skilmálum ESB og yrðum að sætta okkur við það þegjandi og hljóðalaust, það er að segja, ef þjóðin mun einhvern tímann í framtíðinni vilja gangast í ESB að fullu og vera bundin þeirra skilmálum, lögum og sáttmálum.

Og með þannig samning samþykktan þá mun alltaf fylgja áhætta og óvissa hvað gæti gerst. Sem dæmi, við myndum aldrei vita hversu mikið ESB sáttmálsreglurnar gætu breyst, því á hverjum degi er ESB að breyta sáttmálum þjóðar sinnar sem gæti filt óvissu afleyðingar hvað við sem þjóð þyrftum að gangast undir hverju sinni. Og þótt nýja stjórnarskráin segir: "Með lögum skal afmarka nánar í hverju framsal ríkisvalds samkvæmt þjóðréttarsamningi felst." Þá veit þjóðin ekkert hvort ESB gæti krafist breytinga þess afmarka sem þau lög tala um án þess að við gætum nokkuð við því sagt. Því eins og við lásum, þá eru þeir samningar sem við þjóðin myndum samþykkja, bindandi. Og þótt Alþingið mun reyna að búa til þannig samning að hún ein gæti afturkallað hann, þá er aldrei að vita hvenær sá samningur yrði afturkallaður og hvort Alþingið yrði treystandi til þess að gera það ef ástandið yrði svo slæmt útfrá afleiðingum ESB inngöngu. Og síðan er aldrei að vita hvað getur gerst, svo sem heimsmarkaðskreppa, atvinnuleysi gæti hríð versnað, laun allra lækkað, nauðsynjavörur hækkað og skuldir versnað o.s.frv. Í raun eru þessir atburðir að gerast um allan heim. Enn að gangast til fulls í ESB mun ekkert breyta þeim aðstæðum, því hlutirnir gætu versnað og kannski líka skánað, hver veit?! Enn að taka áhættu með framsal ríkisvalds er eins og að leika sér með rússneska rúllettu því maður veit aldrei hvað getur gerst!?

Enn eina leiðin til þess að gangast í ESB til fulls, þá þarf bundið stjórnaskrárákvæði sem leyfir það. Því með venjulegum lögum, þá er ekki hægt að framselja ríkisvald, nema stjórnarskráin leifir það. Og í gömlu stjórnarskránni, þá er ekkert ákvæði sem leyfir, framsal ríkisvalds. Þannig spurningin er, var þetta aðal ástæðan fyrir því að Jóhanna forsætisráðherra leitaðist eftir því að stjórnlagaráð gæti byrjað störfum til þess að breyta stjórnarskránni svo hún og hennar ESB kollega dýrkendur gætu fengið þessa grein inn?

IX. kafli. Lokaákvæði

– Vonbrigði sjö –

113. gr.    Stjórnarskrárbreytingar
<> Þegar Alþingi hefur samþykkt frumvarp til breytinga á stjórnarskrá skal það borið undir atkvæði allra kosningarbærra manna í landinu til samþykktar eða synjunar. Atkvæðagreiðslan skal fara fram í fyrsta lagi einum mánuði og í síðasta lagi þremur mánuðum eftir samþykkt frumvarpsins á Alþingi.
<> Hafi fimm sjöttu hlutar þingmanna samþykkt frumvarpið getur Alþingi þó ákveðið að fella þjóðaratkvæðagreiðsluna niður og öðlast þá frumvarpið gildi engu að síður.

Þá er komið að síðasta vonbrigðinu, sem er: "Stjórnarskrárbreytingar". Í fyrstu lítur þessi grein ágætlega vel út. En þegar maður les síðustu málsgreinina þá hrekkur maður í kút. Því útfrá þessari grein, þá má Alþingið leggja fram fumvarpsbreytingu að stjórnarskránni og síðan leggja þá breytingu til þjóðarkosninga. Enn þá vandast málið, því útfrá síðustu málsgreininni, þá má 5/6 hver hluti þingmanna samþykkja breytingartillöguna að stjórnarskránni og með þeirri meirihluta samþykkt geta þau fellt niður þjóðaratkvæðagreiðsluna. Bíddu, hvað á þetta að þýða!? Útfrá hugmyndum stjórnlagaráðs að þessari grein, þá á að vera hægt að lagfæra, uppfæra, fjarlægja greinar eða ákvæði stjórnarskrárinnar útfrá breytum ástæðum í framtíðinni. En af hverju að leifa 5/6 hvern þingmann að fella niður þjóðaratkvæðagreiðslu?! Það er það sem maður nær ekki alveg að skilja? Því með þessu, þá gætu þingmenn þess vegna breytt allri stjórnarskránni eftir geðþótta ákvörðun án þess að þjóðin hefði eitthvað við því að segja.

Og hverju ætti svo sem Alþingið að breyta sem við þjóðin gætum ekkert sagt við!?

Fyrsta breyting: Alþingið útfrá geðþótta ákvörðun gæti breytt eða hert þau ákvæði "Málskot til þjóðarinnar", "Þingmál að frumkvæði kjósenda", "Framkvæmd undirskriftasöfnunar og þjóðaratkvæðagreiðslu", "Framsal ríkisvalds" og "Stjórnarskrárbreytingar" á þann hátt að við þjóðin gætum ekki fengið að kjósa um neitt af því sem nýja stjórnarskráin talar um að við megum kjósa um hverju sinni.

Önnur breyting: Alþingið útfrá geðþótta ákvörðun gæti breytt eða hert "Staðfesting laga" ákvæðinu á þann hátt að forseti Íslands mætti ekki synja almannhagslögum sem Alþingi samþykkir, með öðrum orðum, þingmenn gætu sett inn (bláletruðu) málsgreinina hér fyrir ofan sem stjórnlagráð fjarlægði, sem hljóðar: "Heimild til synjunar á ekki við um fjárlög, fjáraukalög og lög um skattamálefni, lög um ríkisborgararétt og lög sem sett eru til að framfylgja þjóðréttarskuldbindingum."

Þriðja breyting: Alþingið útfrá geðþótta ákvörðun gæti breytt "Undirstöðu" fyrsta kafla 5. gr. sem hljóðar svo:
   
5. gr. Skyldur borgaranna
<> Stjórnvöldum ber að tryggja að allir fái notið þeirra réttinda og þess frelsis sem í þessari stjórnarskrá felast.
<> Allir skulu virða stjórnarskrá þessa í hvívetna, sem og þau lög, skyldur og réttindi sem af henni leiða.

Með því að fjarlægja fyrstu málsgreinina eða orða þá grein á allt annan hátt sem þeim dettur í hug.

Fjórða breyting: Alþingið útfrá geðþótta ákvörðun gæti breytt "Dómsvald" sjöunda kafla 100. gr. sem hljóðar svo:
   
100. gr. Lögsaga dómstóla
<> Dómstólar skera endanlega úr um réttindi og skyldur að einkarétti, svo og sök um refsiverða háttsemi og ákveða viðurlög við henni.
<> Dómstólar skera úr um hvort lög samrýmist stjórnarskrá.
<> Dómstólar skera úr um hvort stjórnvöld hafi farið að lögum. Hjá ákvörðun stjórnvalds verður ekki komist í bráð með því að bera lögmæti hennar undir dóm.

Með því að fjarlægja aðra og þriðju málsgreinina eða orða þær greinar á allt annan hátt sem þeim dettur í hug.

Maður getur endalaust fundið ástæður sem Alþinginu gæti látið sér detta í hug útfrá stjórnarskrárbreytingum, því í gömlu stjórnarskránni þá átti Alþingið ekki svona mikið veldi. En með þessu valdi sem stjórnlagaráð hefur veit Alþinginu, þá geta allir hlutir gerst, án þess að þjóðin gæti nokkuð við því sagt. Og þótt stjórnlagaráð hafi kannski haft þá trú og hugsað þannig, að Alþingið myndi nú aldrei gera svoleiðis, þá veit maður aldrei hvað spilltir menn sem sitja inn á Alþingi láta sér detta í hug. Sem dæmi, hvernig varð með Icesave deiluna miklu sem þjóðin varð að þvinga til kosninga með því að biðja forseta Íslands að synja þeim lögum, hunsaði ekki Alþingið þjóðinni með því að gefa henni skít og skömm með því að reyna að þvinga hana til að borga skuldir sem hún skuldaði ekki? Og ef Alþingið myndi nú vilja þvinga þjóðina í ESB, hvað gæti hún gert? Jú, með samþykki 5/6 hvern hluta þingmanns, þá gætu þau breytt því ákvæði að við þjóðin fengjum ekkert við því að segja, með því að fella niður þjóðaratkvæðagreiðsluna með þeim útskýringum að þau hefðu leifi til þess útfrá 113. gr. og 2. mgr. nýju stjórnarskránni.

Hér útfrá 113. gr. og 2 mgr. þá er stjórnlagaráð búin að gefa Alþinginu sem meirihluti þjóðarinnar treystir ekki, mikið veldi sem Alþingið gæti misnotað. Þannig spurningin er, vill þjóðin hafa þessa grein eins og stjórnlagaráð setti hana upp? Með þessari grein, þá hefur stjórnlagaráð valdið þjóð sinni miklum vonbrigðum. Og þótt margt gott sé inn í nýju stjórnarskránni, þá mun maður ekki kjósa nýja stjórnarskrá, bara útaf því að hún hljómar vel í eyrum. Nei, maður verður að geta kosið stjórnarskrá sem maður treystir að hún verði ekki misnotuð af valdamönnum sem lofa þjóð sinni öllu, en eru fljótir að svíkja þeim loforðum.

 
Samantekt: Eins og ég sagði, þá er margt gott í nýju stjórnarskránni sem maður gæti hrósað stjórnlagaráði fyrir. En útfrá þessum sjö greinum sem ég hef talið upp, þá hefði stjórnlagaráð mátt sleppa þeim greinum eða lagfært þær á þann hátt að þjóðin hefði getað fengið aðeins meira vald til þess að geta haft hemil á þessum spilltum valdmönnum sem á síðustu árum, að efnahagshruni þjóðarinnar, hefur útskúfað þjóð sinni með skíta kasti, yfirgangs hroka og stælum. Því áður en stjórnlagaráð byrjaði störfum, þá hét það ráð "Stjórnlagaþing" sem dómstólar feldi niður með þeim úrskurði að það ráð hafði ekki staðist kosningarlögum, en útfrá geðþótta ákvörðun þá ákvað Alþingið að hunsa þeim dómi með því að töfra upp nafnið "Stjórnlagaráð". Í fyrstu þá hafði maður trú fyrir því að breyta ætti stjórnarskránni. Þannig í blindni, þá vildi maður hunsa því sem dómstólar höfðu sagt. Og maður hrósaði því að stjórnlagaráð væri byrjað störfum. Enn nú, þá sér maður eftir því að hafa hrósað stjórnlagaráði. Því útfrá síðasta stjórnarskrábreytingu stjórnlagaráðs sem hún afhenti forseta Alþingis, þá brást hún þjóðinni með þessum greinum sem þessi síða vitnar í. Hvað kom fyrir og hvað fór úrskeiðis? Var þetta vilji þjóðarinnar að Alþingið fengi meira veldi, en hún hefur nú? Hver var vilji þjóðarinnar að nýrri stjórnarskrá? Hlustaði stjórnlagaráð 100% á þjóð sína og gerði hún stjórnarskrána eftir vilja þjóðarinnar? Stórt er spurt og kannski fær maður svör, aldrei að vita?!

Lokaorð: Á meðan að nýja stjórnarskráin er svona upplögð, þá verður mitt svar, að kosningu nýju stjórnarskránni: "Nei!!!".

Af hverju? Jú, maður vildi eins og öll þjóðin sjá nýja stjórnarskrá sem tilheyrðist öllum, án mismunar. En eins og nýja stjórnarskráin er upplögð, þá mismunar hún okkur öll, með blekkingar ákvæðum sem því miður geta valdið miklum vonbrigðum. Þannig að, ef þjóðin ætlar sér að kynna sér nýju stjórnarskrána og kjósi útfrá skoðunum sínum hvað þeim finnst um hana, þá væri gott fyrir alla sem lesa hana, að spyrja sig þær mikilvægu spurningar: "Var þetta það sem maður óskaði eftir að stjórnarskráin ætti við hverju sinni?", "Tilheyrist öll stjórnarskráin öllum, án mismunar?", "Um hvað talar stjórnarskráin um mig, mína fjölskildu, ættir mínar og framtíðar ættir?" og "Getur maður treyst stjórnarskránni eins og hún er, að hún verður ekki misnotuð af valdamönnum?" Allt þetta getur hver og einn spurt, auðvitað með frjálsu vali.

Enn ef maður á að geta treyst stjórnarskrá, okkar æðstu lögum, þá verður maður að vera undirbúinn öllu.

Því eins og "Aðfaraorð" nýju stjórnarskrárinnar segir:

<> Við sem byggjum Ísland viljum skapa réttlátt samfélag þar sem allir sitja við sama borð. Ólíkur uppruni okkar auðgar heildina og saman berum við ábyrgð á arfi kynslóðanna, landi og sögu, náttúru, tungu og menningu.
<> Ísland er frjálst og fullvalda ríki með frelsi, jafnrétti, lýðræði og mannréttindi að hornsteinum.
<> Stjórnvöld skulu vinna að velferð íbúa landsins, efla menningu þeirra og virða margbreytileika mannlífs, lands og lífríkis.
<> Við viljum efla friðsæld, öryggi, heill og hamingju á meðal okkar og komandi kynslóða. Við einsetjum okkur að vinna með öðrum þjóðum að friði og virðingu fyrir jörðinni og öllu mannkyni.
<> Í þessu ljósi setjum við okkur nýja stjórnarskrá, æðstu lög landsins, sem öllum ber að virða.

Til þess að allir geta setið við sama borð, þá þarf þjóðin, að geta treyst þeim sem sitja við það borð. Þannig er með stjórnarskránna, að við verðum að geta treyst henni á þann hátt að við öll setjum á sama borði, án mismunar.

Að lokum, það geta verið margar aðrar greinar sem geta valdið vonbrigðum, en að minnstakosti eru þetta þær helstu greinar sem ég gat fundið sem getur valdið mest vonbrigðum. Og síðan langar mig til þess að leggja fram þá ósk, til Alþingis, áður en kosið verður um nýju stjórnarskrána, að við þjóðin getum fengið að kjósa um þessar greinar; hvort við viljum halda þeim eða fella þær. Því að stjórnarskráin hún fjallar um okkur þjóðina og við sem þjóð eigum rétt á því að geta valið hvað við viljum að stjórnarskráin fjallar um. Og ef Alþingið þarf aftur að kalla upp stjórnlagaráð til þess að laga betur stjórnarskrána, þá verður það að vera þannig. Og ef stjórnlagaráð kæmi aftur til starfa, þá þyrfti hún útfrá óskum þjóðarinnar að breyta eða laga stjórnarskrána eftir hennar óskum, en ekki bara plástra stjórnarskrána til og vonast síðan eftir því að þjóðin taki ekki eftir því. En þar til að maður býður eftir breytingum, þá verður mitt svar að nýju stjórnarskránni eins og hún er: "Nei!!!".

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Hugmyndir að Framtíðar Stjórnarskrá Íslands

Hvernig ætti sönn og réttlætanleg stjórnarskrá að lýta út til þess að allir séu sáttir og mannréttindi allri sé virtur með lögum? Hér er sú hugmynd að þeirri stjórnarskrá lögð upp á þann hátt að allir eru virtir og enginn skilin útundan, sú stjórnarskrá er um alla og fyrir alla.

I. Kafli
Undirstöðusiðgæði

01. gr. Undirstöður og gildi (nýtt)
• Íslensk þjóð er friðartákn framtíð þjóða með virðingu byggt á réttlætislögum.
• Íslenska þjóðin er hornsteinninn sem mótar framtíðarsýn stjórnarskrá þessa og þau lög sem mótast úr henni sem tryggir réttlæti og virðingu til allra er búa á Íslandi sem réttlætisfriðartákn til annarra þjóða.

02. gr. Grundvallar jafnræðisregla þjóðarinnar (áður 65. gr. og nýtt að hluta)
• Allir eru jafnir lögum og skulu njóta sömu mannréttinda án tillits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, fötlunar, kynhneigðar, aldurs, búsetu, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti. Konur og karlar skulu njóta allra jafnrétta hvívetna.

03. gr. Stjórnarform og siðgæði (nýtt)
• Alþingi er eign Íslendinga sem löggjafari þjóðar sinnar, þeir sem eru ráðnir inn í það þing verða að fá samþiggi þjóðarinnar að flestum lögum ef nauðsyn krefst af meirihluta þjóðar, með þessu er þjóðalmenningur að sporna löggjöfum og annarra valdhafa gegn dramblæti, hroka, græðgi, valdspillingu, sér hagsmunum og óréttlæti gegn þjóðinni.

04. gr. Handhafar ríkisvalds og þjóðar (áður 2. gr. og nýtt)
• Alþingi er löggjafarvaldið sem þjóðin leggur hugmynda til sem Alþingi vinnur úr fyrir hönd þjóðar sinnar samkvæmt stjórnarskrá þessari.
• Forseti Íslands, ráðherrar og önnur stjórnvöld fara með framkvæmdarvaldið samkvæmt stjórnarskrá þessari og öðrum landslögum.
• Hæstiréttur Íslands og aðrir dómstólar fara með dómsvaldið til verndun laga þeirra sem samið hefur verið samkvæmt túlkun og skilning stjórnarskrá þessari.

05. gr. Yfirráðasvæði ríkisins og þjóðareign á auðlindum (nýtt)
• Íslenskt landsvæði er eitt friðhelgað og óskipt eyland.
• Mörk íslenskrar landhelgi, lofthelgi og efnahagslögsögu skulu ákveðin með lögum.
• Auðlindir náttúru Íslands er þjóðareign þjóðarinnar sem ber að nýta, vernda og virða á sjálfbæran hátt til hagsbóta og hagnýtinga landsmönnum öllum.
• Ríkið hefur eftirlit með meðferð og nýtingu auðlinda í umboði þjóðarinnar og getur heimt réttlætanleg gjöld ef þess er þörf fyrir heimildir sem veittar eru til hagnýtingar. Heimildir til að nýta og vernda náttúruauðlindir, sem ekki eru háðar einkaeignarétti, skulu aldrei leiða til eignarréttar eða óafturkallanlegs forræðis einkaaðila yfir þeim.

06. gr. Ríkisborgarar og þeirra réttindi (áður 66. gr. 1. mgr. og nýtt)
• Enga má svipta íslenskum ríkisborgararétti sem öðlast hefur þann ríkisborgararétt eftir því sem nánar er mælt fyrir um í lögum. Með lögum má þó ákveða að einstaklingur missi þann rétt ef hann öðlast með samþykki sínu annað ríkisfang í öðru ríki.
• En ef hann er Íslands uppalinn einstaklingur flytur aftur til Íslands þá öðlast hann ríkisborgararétt sinn aftur tafarlaust án skerðinga og misrétta.

07. gr. Vernd Íslenskri tungu (nýtt)
• Íslenska er þjóðtunga Íslands sem ríkisvaldið styður og verndar, sem og allir erlendir ríkisborgarar sem flytja til Íslands til langs tíma skulu læra útfrá lögum.

II. Kafli
Mannréttindi

08. gr. Persónufrelsi og réttindi (áður 67. gr. og nýtt að hluta)
• Enga má svipta frelsi nema samkvæmt heimild í lögum.
• Hver sá sem hefur verið sviptur frelsi á rétt á að fá að vita tafarlaust um ástæður þess. Hvern þann sem er handtekinn vegna gruns um refsiverða háttsemi skal án undandráttar leiða fyrir dómara, með lögfræðing við hlið sér til varnar dómi. Sé hann ekki jafnskjótt látinn laus skal dómari, áður en sólarhringur er liðinn, ákveða með rökstuddum úrskurði hvort hann skuli sæta gæsluvarðhaldi. Gæsluvarðhaldi má aðeins beita fyrir sök sem þyngri refsing liggur við en fésekt eða varðhald. Með lögum skal tryggja rétt þess sem sætir gæsluvarðhaldi til að skjóta úrskurði um það til æðra dóms. Maður skal aldrei sæta gæsluvarðhaldi lengur en nauðsyn krefur, en telji dómari fært að láta hann lausan gegn tryggingu skal ákveða í dómsúrskurði hver hún eigi að vera.
• Hver sá sem er af öðrum ástæðum sviptur frelsi á rétt á að dómstóll kveði á um lögmæti þess svo fljótt sem verða má. Reynist frelsissvipting ólögmæt skal hann þegar látinn laus.
• Hafi maður verið sviptur frelsi að ósekju skal hann eiga rétt til skaðabóta.

09. gr. Ferðafrelsi og réttur erlendra innflytjenda o.fl. (áður 66. gr. 2. – 4. mgr.)
• Engum verður meinað að hverfa úr landi nema með ákvörðun dómara. Stöðva má þó brottför manns úr landi með lögmætri handtöku.
• Allir, sem dveljast löglega í landinu, skulu ráða búsetu sinni og vera frjálsir ferða sinna með þeim takmörkunum sem eru settar með lögum Íslenskum ríkisborgara verður ekki meinað að koma til landsins né verður honum vísað úr landi.
• Með lögum skal skipað rétti útlendinga til að koma til landsins og dveljast hér, svo og fyrir hverjar sakir sé hægt að vísa þeim úr landi.

10. gr. Bann við pyndingum og nauðungarvinnu (áður 68. gr.)
• Enga má beita pyndingum og ógnandi hótunum né annarri ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu.
• Nauðungarvinnu skal engum gert að leysa af hendi.

11. gr. Bann við refsingu án lagaheimildar (áður 69. gr. og nýtt að hluta)
• Engum verður gert að sæta refsingu nema hann hafi gerst sekur um háttsemi sem var refsiverð samkvæmt lögum á þeim tíma þegar hún átti sér stað eða má fullkomlega jafna til slíkrar háttsemi. Viðurlög mega ekki verða þyngri en heimiluð voru í lögum þá er háttsemin átti sér stað, nema hann hafi framið alvarlegt brot gegn vilja fórnarlambi má þyngja dóminn teljist skaði fórnarlambs varanlegt og til ógnunar.
• Lög mega aldrei mæla fyrir um dauðarefsingu.

12. gr. Réttlát málsmeðferð fyrir dómi (áður 70. gr.)
• Öllum ber réttur til að fá úrlausn um réttindi sín og skyldur eða um ákæru á hendur sér um refsiverða háttsemi með réttlátri málsmeðferð innan hæfilegs tíma fyrir óháðum og óhlutdrægum dómstóli. Dómþing skal háð í heyranda hljóði nema dómari ákveði annað lögum samkvæmt til að gæta velsæmis, allsherjarreglu, öryggis ríkisins eða hagsmuna málsaðila.
• Hver sá sem er borinn sökum um refsiverða háttsemi skal talinn saklaus þar til sekt hans hefur verið sönnuð.

13. gr. Friðhelgi einkalífs o.fl. (áður 71. gr.)
• Allir skulu njóta friðhelgi einkalífs, heimilis og fjölskyldu.
• Ekki má gera líkamsrannsókn eða leit á manni, leit í húsakynnum hans eða munum, nema samkvæmt dómsúrskurði eða sérstakri lagaheimild. Það sama á við um rannsókn á skjölum og póstsendingum, símtölum og öðrum fjarskiptum, svo og hvers konar sambærilega skerðingu á einkalífi manns.
• Þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. má með sérstakri lagaheimild takmarka á annan hátt friðhelgi einkalífs, heimilis eða fjölskyldu ef brýna nauðsyn ber til vegna réttinda annarra.

14. gr. Trúfrelsi (áður 63. gr. og 1. og 2. mgr. 64. gr. Flyst úr VI. kafla)
• Allir eiga rétt á að stofna trúfélög og iðka trú sína í samræmi við sannfæringu hvers og eins. Þó má ekki kenna eða fremja neitt sem er gagnstætt góðu siðferði eða allsherjarreglu.
• Enginn má neins í missa af borgaralegum og þjóðlegum réttindum fyrir sakir trúarbragða sinna, né heldur má nokkur fyrir þá sök skorast undan almennri þegnskyldu.
• Öllum er frjálst að standa utan trúfélaga. Enginn er skyldur til að inna af hendi persónuleg gjöld til trúfélags sem hann á ekki aðild að.

15. gr. Skoðana og tjáningarfrelsi (áður 73. gr.)
• Allir eru frjálsir skoðana sinna og sannfæringar.
• Hver maður á rétt á að láta í ljós hugsanir sínar, en ábyrgjast verður hann þær fyrir dómi. Ritskoðun og aðrar sambærilegar tálmanir á tjáningarfrelsi má aldrei í lög leiða.
• Öllum er frjálst að leita, taka við og miðla upplýsingum. Upplýsingar og gögn í vörslum stjórnvalda skulu vera aðgengileg almenningi.
• Tjáningarfrelsi má aðeins setja skorður með lögum í þágu allsherjarreglu eða öryggis ríkisins, til verndar heilsu eða siðgæði manna eða vegna réttinda eða mannorðs annarra, enda teljist þær nauðsynlegar og samrýmist lýðræðishefðum.

16. gr. Félaga- og fundafrelsi (áður 74. gr.)
• Rétt eiga menn á að stofna félög í sérhverjum löglegum tilgangi, þar með talin stjórnmálafélög og stéttarfélög, án þess að sækja um leyfi til þess. Félag má ekki leysa upp með ráðstöfun stjórnvalds. Banna má þó um sinn starfsemi félags sem er talið hafa ólöglegan tilgang, en höfða verður þá án ástæðulausrar tafar mál gegn því til að fá því slitið með dómi.
• Engan má skylda til aðildar að félagi. Með lögum má þó kveða á um slíka skyldu ef það er nauðsynlegt til að félag geti sinnt lögmæltu hlutverki vegna almannahagsmuna eða réttinda annarra.
• Rétt eiga menn á að safnast saman vopnlausir. Lögreglunni er heimilt að vera við almennar samkomur. Banna má mannfundi undir berum himni ef uggvænt þykir að af þeim leiði óspektir.

17. gr. Atvinnufrelsi almennings (áður 75. gr.)
• Öllum er frjálst að stunda þá atvinnu sem þeir kjósa. Þessu frelsi má þó setja skorður með lögum, enda krefjist almannahagsmunir þess.
• Í lögum skal kveða á um rétt manna til að semja um mannshæfandi starfskjör og önnur réttindi tengd vinnu.

18. gr. Réttur fatlaðra (nýtt)
• Öll réttindi fatlaðra skil virtur og betrumbæt með lögum.

19. gr. Réttur til aðstoðar og menntunar og vernd barna (áður 76. gr. og nýtt)
• Öllum, sem þess þurfa, skal tryggður í lögum réttur til aðstoðar vegna sjúkleika, örorku, elli, atvinnuleysis, örbirgðar og sambærilegra atvika.
• Öllum skal tryggður í lögum réttur til almennrar menntunar og fræðslu við sitt hæfi. Börnum skal tryggð í lögum sú vernd og umönnun sem velferð þeirra krefst. Virða ber rétt barna til ákvörðunar um eigin málefni í samræmi við þroska þeirra.

20. gr. Friðhelgi eignarrétta (áður 72. gr.)
• Eignarrétturinn er friðhelgur. Engan má skylda til að láta af hendi eign sína nema almenningsþörf krefji. Þarf til þess lagafyrirmæli og komi fullt verð fyrir.
• Með lögum má takmarka rétt erlendra aðila til að eiga fasteignaréttindi eða hlut í atvinnufyrirtæki hér á landi.

21. gr. Skattamál og bann við afturvirkni (áður 77. gr. og nýtt að hluta)
• Mannsæmandi og réttlætanlegum skattamálum skal skipað með lögum. Ekki má fela stjórnvöldum ákvörðun um hvort leggja skuli á skatt, breyta honum eða afnema hann.
• Ekki má afsala þjóðina og eignir hennar með skattlögum og enginn skattur verður lagður á nema heimild hafi verið fyrir honum í lögum þegar þau atvik urðu sem ráða skattskyldu.

 

22. gr. Umhverfi og virðing þess (nýtt)
• Allir eiga rétt til heilnæms umhverfis og náttúru þar sem líffræðilegri fjölbreytni er viðhaldið eftir því sem nánar er ákveðið í lögum. Almenningi er heimilt að fara um landið í lögmætum tilgangi en skal ganga vel um og virða náttúruna.
• Réttur almennings til upplýsinga um ástand umhverfis og áhrif framkvæmda á það, svo og kostur á þátttöku í undirbúningi ákvarðana sem áhrif hafa á umhverfið, skal tryggður í lögum.

23. gr. Þjóðréttarsamningar um mannréttindi (nýtt)
• Öllum handhöfum ríkisvalds ber að virða reglur um mannréttindi, sem bindandi eru fyrir ríkið að þjóðarétti, og tryggja framkvæmd þeirra og virkni eftir því sem samræmist hlutverki þeirra að lögum og valdmörkum.

III. Kafli
Kosningar til Alþingis og Alþingismenn

24. gr. Þingmannafjöldi og kjördæmaskipan (áður 31. gr. og nýtt að hluta)
• Á Alþingi eiga sæti 55 þjóðkjörnir þingmenn, kosnir leynilegri hlutbundinni kosningu til fjögurra ára.
• Kjördæmi skulu vera fæst sex en flest sjö. Mörk þeirra skulu ákveðin í lögum, en þó er heimilt að fela landskjörstjórn að ákveða kjördæmamörk í Reykjavík og nágrenni. Í hverju kjördæmi skulu vera minnst sex kjördæmissæti sem úthluta skal á grundvelli kosningaúrslita í kjördæminu. Fjöldi þingsæta í hverju kjördæmi skal að öðru leyti ákveðinn í lögum, sbr. þó 5. mgr.
• Öðrum þingsætum en kjördæmissætum skal ráðstafa í kjördæmi og úthluta þeim til jöfnunar milli stjórnmálasamtaka þannig að hver samtök fái þingmannatölu í sem fyllstu samræmi við heildaratkvæðatölu sína. Þau stjórnmálasamtök koma þó ein til álita við úthlutun jöfnunarsæta sem hlotið hafa minnst fimm af hundraði af gildum atkvæðum á landinu öllu.
• Ef kjósendur á kjörskrá að baki hverju þingsæti, að meðtöldum jöfnunarsætum, eru eftir alþingiskosningar helmingi færri í einu kjördæmi en einhverju öðru kjördæmi skal landskjörstjórn breyta fjölda þingsæta í kjördæmum í því skyni að draga úr þeim mun. Setja skal nánari fyrirmæli um þetta í lög.
• Breytingar á kjördæmamörkum og tilhögun á úthlutun þingsæta, sem fyrir er mælt í lögum, verða aðeins gerðar með samþykki 2/3 atkvæða á Alþingi.

25. gr. Kosningarréttur til Alþingis (áður 33. gr.)
• Kosningarrétt við kosningar til Alþingis hafa allir sem eru 18 ára eða eldri þegar kosning fer fram og hafa íslenskan ríkisborgararétt. Lögheimili á Íslandi, þegar kosning fer fram, er einnig skilyrði kosningarréttar, nema undantekningar frá þeirri reglu verði ákveðnar í lögum um kosningar til Alþingis.
• Nánari reglur um alþingiskosningar skulu settar í kosningalög.

26. gr. Úrskurður um kjörgengi (áður 34. gr.)
• Kjörgengur við kosningar til Alþingis er hver sá ríkisborgari sem kosningarrétt á til þeirra og hefur óflekkað mannorð.
• Hæstaréttardómarar eru þó ekki kjörgengir.

27. gr. Alþingiskosningar þingmanna (áður 45. gr.)
• Reglulegar alþingiskosningar skulu fara fram eigi síðar en við lok kjörtímabils. Kjörtímabil er fjögur ár. Upphaf og lok kjörtímabils miðast við sama vikudag í mánuði, talið frá mánaðamótum, nema annað komi upp sem kallar eftir öðrum kosningum þá skall kosning hefjast aftur eftir lágmark 2–3 mánuði eftir kalli nýrra kosninga.

28. gr. Kjörgengi röðun þingismanna (áður 46. gr.)
• Alþingi sker sjálft úr, hvort þingmenn þess séu löglega kosnir, svo og úr því, hvort þingmaður hafi misst kjörgengi.

29. gr. Drengskaparheit þingmanna (áður 47. gr.)
• Sérhver nýr þingmaður skal vinna drengskaparheit að stjórnarskránni, þegar er kosning hans hefur verið tekin gild.

30. gr. Sjálfstæði í starfi (áður 48. gr.)
• Alþingismenn eru eingöngu bundnir við sannfæringu sína og eigi við neinar reglur frá kjósendum sínum.

31. gr. Sérstakt hæfi þingmanna (nýtt)
• Þingmanni er óheimilt að taka þátt í meðferð þingmáls sem varðar sérstaka hagsmuni hans eða honum nákominna. Í lögum skal kveðið á um skyldu þingmanna til að veita upplýsingar um fjárhagslega hagsmuni sína.

32. gr. Takmörkun friðhelgi þingmanna (áður 49. gr. og nýtt að hluta)
• Ekki má setja alþingismann í gæsluvarðhald á meðan hann er við þingstörf eða höfða mál á hendur honum án samráð dómstóla hafi hann verið staðinn að glæp eða alvarlegu lög- og stjórnarskrárbrota og skal hann þá víkja tímabundið af störfum þar til sbr. 12. gr. stjórnarskrá þessari segir annað til um. En ef þingmaður er ekki sekur má hann sitja aftur til þings. En finnist hann sekur, þá má hann ekki aftur sitja til þings og verður sbr. 11. gr. sætta sambærilegra saka samkvæmt stjórnarskrá þessari og öðrum lögum, og sá sem var kosin á þing í kjörsókn næstur honum með flest atkvæða verður setur inn á hans stað í staðin.
• Enginn alþingismaður verður krafinn reikningsskapar utan þings fyrir það sem hann hefur sagt í þinginu nema með leyfi dómstóla.

33. gr. Fall eða missi kjörgengis (áður 50. gr. og nýtt að hluta)
• Nú fellur þingmaður frá eða glatar mest kjörgengi, og missir hann þá rétt þann, er þingkosningin hafði veitt honum.

IV.  Kafli
Alþingi

34. gr. Hlutverk Alþingis (nýtt)
• Alþingi fer með löggjafarvald og fjárstjórnarvald ríkisins og hefur eftirlit með framkvæmdarvaldinu undir ströngu eftirliti þjóðarinnar sem nánar verður mælt um í stjórnarskrá þessari og öðrum lögum.
• Ekki er hægt að fella úr gildi "undir ströngu eftirliti þjóðarinnar" úr stjórnarskrá þessari sbr. ástæðna 2. gr. og tillitsemi sbr. 3. gr. stjórnarskrá þessari nema með um 60% þjóðaratkvæða.

35. gr. Starfstími Alþingis (áður 71. gr. og nýtt að hlut)
• Alþingi skal koma saman eigi síðar en tveimur vikum eftir alþingiskosningar.
• Starfstíma Alþingis á hverju kjörtímabili skal skipta í löggjafarþing. Alþingi skal koma saman ár hvert á reglulegu löggjafarþingi sem hefst hinn fyrsta dag októbermánaðar eða næsta virkan dag ef helgidagur er og stendur til jafnlengdar næsta árs hafi kjörtímabilið ekki áður runnið út eða þing verið rofið. Með lögum skal nánar kveðið á um starfstíma Alþingis og reglubundin þinghlé.

36. gr. Samkomustaður þingmanna (áður 37. gr. og nýtt)
• Samkomustaður Alþingis er jafnaðarlega í Reykjavík, en Alþingi getur ákveðið þegar sérstaklega er ástatt að koma saman á öðrum stað á Íslandi.

37. gr. Friðhelgi Alþingis (áður 36. gr. og nýtt að hluta)
• Alþingi er friðheilagt. Enginn má raska friði þess né frelsi, nema brýn ástæða sé til með lögum, og þá með leyfi þingforseta.

38. gr. Þingforseti Alþingis (áður 52. gr. og nýtt)
• Alþingi kýs sér þingforseta með 2/3 hluta atkvæða í upphafi hvers kjörtímabils og stýrir hann störfum þess. Þingforseti ber ábyrgð á rekstri Alþingis og hefur æðsta vald í stjórnsýslu þess.

39. gr. Varaforsetar Alþingis (nýtt)
• Með þingforseta Alþingis starfa varaforsetar og mynda ásamt honum forsætisnefnd.
• Alþingi kýs fjárlaganefnd, eftirlits- og stjórnskipunarnefnd og utanríkismálanefnd og aðrar fastanefndir til þess að fjalla um þingmál. Um störf þeirra skal mælt fyrir í lögum.

40. gr. Ein málstofa og opnir fundir (áður 32. gr. og 57. gr. og nýtt að hluta)
• Alþingi starfar í einni málstofu.
• Fundir Alþingis skulu haldnir í heyranda hljóði. Þó getur þingforseti lagt til eða þingmaður óskað þess, þegar ríkar ástæður eru til, að öllum utanþingsmönnum sé vísað á braut og sker þá þingið úr því hvort svo skuli gert og umræður fara fram í heyranda hljóði eða fyrir luktum dyrum.
• Þingnefnd getur ákveðið að fundur hennar sé opinn almenningi.   

41. gr. Þingsköp Alþingis (áður 58. gr.)
• Þingsköp Alþingis skulu sett með lögum.

42. gr. Löggjafa sköpun frá Alþingi (nýtt)
• Séu lög búinn til frá Alþingi, skulu þau vera lesanleg öllum, því það telst réttindi þjóðar að lög séu auðlesanleg og skiljanleg.

43. gr. Frumkvæðisréttur Alþingismanna (nýtt)
• Alþingismenn hafa rétt til að flytja frumvörp til laga, tillögur til ályktana og önnur mál.

Þetta eru helstu hugmyndirnar sem komnar eru að þeirri framtíðarstjórnarskrá sem betrumbætt getur samfélagið í heild sinni. Það eru margar hugmyndir sem hægt væri að leggja fram, en restin af stjórnarskránni legg ég í hendur stjórnlagaráðs og með mínu leifi má stjórnlagaráð nota þessar hugmyndir ef þær nýtast eitthvað til uppbyggingu nýrra stjórnarskráa.

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Kymatica "Pertaining-to-waves"

Decription: Cymatics (from the Greek (kyma), meaning "wave" and (ta kymatica), meaning "matters pertaining to waves"), is the study of wave phenomena, pioneered by Swiss medical doctor and natural scientist Hans Jenny (1904-1972).

Ben Stewart, the bright young musician and philosopher, creator of "Esoteric Agenda" has released his second documentary "Kymatica" which is another winner.

Kymatica (from the Greek "ta kymatica" meaning "matters pertaining to waves") will venture into the realm of Cymatics and discuss matters of spirituality, altered states of mind, the ego, and personal responsibility.

The movie focuses on human and universal consciousness and points out psyche disease that mankind has induced by creating insane illusion, which is the main cause of pain and suffer. Goes deeper into metaphysical aspects and connects ancient hidden myths and history with modern ways of society and political outcome. Explains shamanism, duality, and reality behind DNAs and modern false beliefs.

 

Kymatica - the Documentary Film

 

Esoteric Agenda - Welcome to your Awakening!

Vakningin - Fræðsluþáttur

The Awakening - a Documentary Film

Peningarnir festa - Fræðsluþáttur fyrir umbót í peningamálum

The Money Fix - a Documentary for Monetary Reform

Hvernig efnahagskerfin vaxa og af hverju það gerist ekkert

How an Economy Grows and Why It Doesn't (by Irwin Schiff)

Takk 9. Apríl 2011 því "Nei!!!" sögðu 59,77%:-))

Á Íslandi eru 115.883 karlar og 116.656 konur sem gerir samtals 232.539 löglegir kjósendur. En alls greiddu 175.114 manns atkvæði og kjörsókn því 75,34%. Já sögðu 69.462, eða 40,23% af gildum atkvæðum, en nei sögðu 103.207, eða 59,77%. Ógild atkvæði voru 2.445.

Ég þakka kærlega mín kæra þjóð fyrir að "Nei!!!" sögðu 103.207, eða 59,77% þjóðarinnar. Nú er bara að byrja uppá nýtt og sækja skaðamálið til saka og fara að byggja upp framtíðina með virðingu til náungans eins og við sjálf viljum fá virðingu og hjálpast að með uppbyggingu þjóðarinnar með "Nei!!!" réttlætið til sigurs. http://www.mbl.is/frettir/innlent/2011/04/10/kjorsokn_var_75_34_prosent/

Takk framtíð:-))

Kær þakkir og sigur kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Af hverju "Já" eða "Nei"???

Fyrir mörgum er þetta mjög flókinn og erfið spurning sem kjósandinn er ekki enn búinn að fá almennilegt svar við. Af hverju? Jú þegar kjósandinn leitar svara hjá "Já" eða "Nei" hópnum eða les blöðin eða horfir á sjónvarpið eða leitar upplýsinga gegnum netheima til þess að fá almennilegar upplýsingar og svör við þeim mikilvægum spurningum sem brennur í hjarta manns hvað maður á að gera, þann 9. apríl núkomandi, þá fær maður lítið sem ekkert svar, nema hausverk og rugling. Enn af hverju, á þjóðin ekki að vita staðreyndir málsins til þess að geta tekið réttar ákvarðanir? Jú í raun og veru þá hélt maður það, að það ætti að vera þannig.

Enn síðan er þannig með farið, að alveg síðan að þetta hundleiðinlega mál "Icesave" byrjaði, þá hafa stjórnvöld, fréttamiðlar og "Áfram" hópurinn ekki komið upp með réttar upplýsingar um staðreyndir málsins. Og þeir einu sem hafa reynt að koma fram með réttar upplýsingar, eru þeir sem mest hafa verið þaggaðir niður, sem er "Nei" hópurinn, sem er yfirleitt alltaf þannig. Og þeir sem mest hafa getað komið uppá sviðsljósið með einhverjar upplýsingar, eru þeir sem eru mest stjórnaðir af valdhöfum hrunsins og vilja að þjóðin segi "Já" og fá borgað fyrir það að villa til um upplýsinga.

Enn hvað er að því að segja "Já" eða "Nei", er það ekki val hvers og eins hvað hann/hún gerir? Jú svo sannarlega er það okkar val. En eitt verður maður að hugsa útí þegar maður fer inn á kosningarstaðinn til þess að kjósa um þetta Icesave, er: "Um hvað er maður að kjósa?". Því alveg síðan að þetta hundleiðinlega mál byrjaði, þá hefur það aðallega snúist um, fyrir hvern maður er að kjósa, enn ekki um hvað maður er að kjósa. Af hverju segirðu þetta? Eina leiðin til að svara þessari spurningu, er að skoða báðar hliðar, "Já" og "Nei" hópsins.

Hverjir er þessir hópar? Já hópurinn er sá hópur sem kallar sig "Áfram" og sem hvetur kjósendur sína til þess eins að halda bara "Áfram" án þess að fá almennilegar upplýsingar af hverju maður á að borga upp skuldir sem maður skuldar ekki. Enn Nei hópurinn er sá hópur sem er frjáls hópur og sem leitar upp staðreyndir af hverju maður á ekki að borga það sem maður skuldar ekki og hvað græðir maður á því að borga upp skuldir sem eru ekki okkar eigin. Hér eru svör og staðreyndir frá "Áfram" já hópnum og "Nei" hópnum.

Áfram hópurinn vill að við segjum "Já" útaf slagorðum þekktra einstaklinga, því þann 3. apríl kl. 09:06 setti hópurinn upp fyrirspurn á Facabook síðunni sinni: "Sendið okkur sniðug slagorð sem tengjast nafninu á hreyfingunni "Áfram". T.d. "Ekki til hægri, ekki til vinstri heldur áfram" eða "Vertu áfram jákvæð/jákvæður". Enn til að vitna í tvö slagorð, eitt frá Bjarna Ben sem var bendlaður um fjölskildu brask þann 9. desember 2009 í DV, segir "Það er ekki þannig að við stöndum frammi fyrir valkosti annars vegar að fallast á þessum niðurstöðum... Ég segi já." Og hið síðara er frá Siv Friðleifsdóttur Alþingiskonu sem sat hjá um samþykkt Icesaves, sem segir: "Ég tel... ólíklegt að við mundum vinna dómsmál vegna Icesave... Það er því heildar mat mitt að ekki sé rétt að hafna og segja nei við þessum samningi." Og síðan á heimasíðu "Áfram" hópsins sem er fjármagnað af rekstrar aðilum stór hrun bönkunum, segir út frá Icesave á mannamáli: "Er verið að láta okkur borga skuldir óreiðumanna og einkabanka? Alls ekki enda er enginn að hvetja til þess. Samningurinn sem kosið er um 9. apríl snýst um að eignir þrotabús gamla Landsbankans gangi upp í skuldbindingar Tryggingasjóðs innstæðueigenda og fjárfesta vegna lögbundinna lágmarkstrygginga á sparifé fólks í öllum útibúum bankans. [...].", og "Ræður Ísland við að borga samninginn? Já. Allar fullyrðingar um yfirvofandi gjaldþrot vegna þessa samnings eru hræðsluáróður og þarf ekki annað en bera stærðirnar í honum saman við annan kostnað vegna hruns bankakerfisins til að átta sig á því. Fari allt á versta veg inniheldur samningur fyrirvara til að varnar. [...].", og að lokum "Af hverju eiga börnin mín og barnabörnin að borga? Ef þú segir JÁ í kosningunum 9. apríl, þá kemur þú í veg fyrir að komandi kynslóðir þurfi að greiða svo mikið sem eina krónu vegna Icesave. [...] Ef við segjum hins vegar nei við samningnum, þá erum við að vísa málinu frá okkur og taka stórkostlega áhættu fyrir hönd barnanna okkar og barnabarna." Og síðan segir í AMX fréttavefnum, að: "[...] Þeir sem fyrir auglýsingunni standa hafa í raun opinberað, að þeir bera ekki traust til þjóðar sinnar; [...]", og þá er verið að vitna í hákarlsókindinni ógurlegu sem "Áfram" hópurinn lét birta í forsíðu blaðanna þann 1. apríl síðastliðið sem og þau höfðu inná Facebook síðunni sinni sem og margir spjallvinir hópsins sögðu að nú hefði hópurinn gengið of langt, út frá hræðsluáróðri, sem og endaði með því að hópurinn fjarlægði myndina. Enn inná heimasíðu "Áfram" hópsins þá er hægt að finna myndina þar, með útskýringum um ástæðu myndarinnar, sem segir:  "Myndin sem við birtum í blöðum í dag og heitir: “Ísland árið 2017 ef við töpum dómsmálum um Icesave” hefur vakið mikla athygli og umtal. Myndin sýnir á þá ljótu stöðu sem við verðum komin í ef við förum dómstólaleiðina og töpum málunum. Myndin bendir á að þessi áhætta er raunveruleg – það verður ekki undan því komist. Það er ekki til neitt sem heitir fyrirfram unnið dómsmál. [...]", sem skýrir ástæðuna fyrir því að AMX túlkar þessa mynd sem ótraust til þjóðarinnar.

Enn hvað með "Nei" hópinn, hvað segir sá hópur um Icesave? Helstu rök "Nei" hópsins er að Icesave fari til sinna föðurhúsa – sem er dómstólaleiðinn, sem og stjórnmálamenn "já" hliðarinnar og "Áfram" hópurinn vill ekki sjá, útaf hræðslu þess að við þjóðin myndum tapa því máli og við séum að taka of miklar áhættu. Enn af hverju eru allir svo dauðhræddir við að standa á rétti sínum, því eins og Sigmundur Davíð Alþingismaður segir: "[...] En eitt er víst: Bretum og Hollendingum hentar hvorki að vinna né tapa slíku máli. Hvers vegna? Jú, Það hentar þeim augljóslega ekki að tapa dómsmáli, en ástæðan fyrir því að þeim hentar ekki að vinna það heldur er að þá hefur Evrópudómstóll komist að þeirri niðurstöðu að allar innistæður í öllum bönkum í Evrópu séu á ábyrgð viðkomandi ríkja. [...]" Og síðan er talið að Icesave samningarnir séu stjórnarskrábrot, sem vitnað er í, að: "[...] Í 40. gr. stjórnarskrárinnar er m.a. svo mælt að ekki megi taka lán er skuldbindi ríkið nema með lagaheimild. Enginn vafi er á því að ákvæðið nær til ríkisábyrgðar slíkrar sem hér um ræðir. Með þessu er verið að tryggja forræði Alþingis og þá óbeint þjóðarinnar á því hverjar kvaðir íslenska ríkið megi gangast undir. [...]". Og síðan er sagt í tilskipunar ákvæðunum 94/19/EB á 4. mgr. blaðsíðu 3 að: "Tilskipun þessi GETUR EKKI GERT AÐILDARRÍKIN eða LÖGBÆR YFIRVÖLD þeirra ÁBYRG GAGNVART innstæðueigendum ef þau hafa séð til þess að koma á einu eða fleiri kerfum viðurkenndum af stjórnvöldum sem ábyrgjast innlán eða lánastofnanirnar sjálfar og tryggja að innstæðueigendur fái bætur og tryggingu í samræmi við skilmálana í þessari tilskipun.", sem þýðir, að ESB má ekki þvinga aðildarríkin eða hin lögbæru yfirvöld til þess að bera ábyrgð á innstæðueigendum bankanna, því þeir bera sjálfir ábyrgðina til þess að vernda sitt og sína með því að borga upp skaðann ef einhver skaði verður. Og síðan brást eftirlitstofnunin AGS og stjórnvöld við því að stöðva hrun bankanna þegar tilkynningar þess bárust á borð að bankarnir væru í hættu, sem þýðir, þau sváfu á verðinum og gerðu ekkert, ekki fyrr enn ástandið varð að stór hruni. Þess vegna eru bankarnir, stjórnvöld og þeirra peð, dauðhrædd við dómstólaleiðina. Sem hefur gert það kleift, að við þjóðin erum búinn að lenda í hryðjuverkarlaga árásir Breta, hótana stjórnmálamanna og blekkingarleik "Áfram" hópsins að best sé að forðast dómstólaleiðina enn að sækja réttar síns.

Er dómstólaleiðinn mjög hættuleg? Svar: "Nei!!!". Enn munum við ekki tapa? Svar: "Það veit enginn, ekki fyrr enn reynt er á það". Enn mun ekki heimsendir koma, ef við förum dómstólaleiðina? Svar: "Nei heimurinn mun ekki hrynja, skuldvandi heimsins munu ekkert skána þótt við segðum "já" eða "nei", atvinnuleysi mun ekkert batna þótt við segðum "já" eða "nei", hinir spilltu stjórnmálamenn munu ekki hætta græðginni þótt við segðum "já" eða "nei", bankamennirnir munu ekki hætta að fá hærri laun og lifa í lúxus þótt við segðum "já" eða "nei", þannig heimsendir mun ekki koma þótt við segðum "já" eða "nei".

Þannig hvað eigum við að gera? Þetta er það sem kjósandinn þarf að ákveða á kosningardeginum. Enn aðal svar "Nei!!!" hópsins eru þessi, hræðumst ekki dómstólaleiðina og sækjum réttar okkar því nú er nóg komið. Eru stjórnvöld í aldanna raðir ekki búnir að hræða okkur of lengi? Er þeirra tími ekki kominn til þess að víkja af störfum og fara að bera ábyrgð á gjörðum sínum? Eða er okkar bara nákvæmlega sama þótt við borgum upp skuldir sem við skuldum ekki? Því þetta er það sem við þurfum að hugsa útí og ákveða þegar við kjósum.

Gangi ykkur vel á kosningardeginum og kjósið rétt.

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Sjö rökstuddar ástæður fyrir uppsögn hinna 44 Alþingismanna!!!

Hér á þessum lista eru allir þeir 44 Alþingismenn sem sögðu "Já" við Icesave þann 16. febrúar 2011: Jóhanna Sigurðardóttir, Össur Skarphéðinsson, Steingrímur J. Sigfússon, Ólína Þorvarðardóttir, Helgi Hjörvar, Magnús Orri Schram, Lilja Rafney Magnúsdóttir, Ögmundur Jónasson, Mörður Árnason, Árni Páll Árnason, Árni Þór Sigurðsson, Björn Valur Gíslason, Björgvin G. Sigurðsson, Jón Bjarnason, Katrín Júlíusdóttir, Kristján L. Möller, Oddný G. Harðardóttir, Þórunn Sveinbjarnardóttir, Þuríður Backman, Þráinn Bertelsson, Valgerður Bjarnadóttir, Skúli Helgason, Sigmundur Ernir Rúnarsson, Sigríður Ingibjörg Ingadóttir, Bjarni Benediktsson, Ólöf Nordal, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, Ragnheiður Ríkharðsdóttir, Jón Bjarnason, Tryggvi Þór Herbertsson, Þráinn Bertelsson, Atli Gíslason, Álfheiður Ingadóttir, Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir, Jón Gunnarsson, Katrín Jakobsdóttir, Kristján Þór Júlíusson, Jónína Rós Guðmundsdóttir, Ragnheiður Elín Árnadóttir, Róbert Marshall, Árni Johnsen, Ásbjörn Óttarsson, Einar K. Guðfinnsson, Ólafur Þ. Gunnarsson, Guðbjartur Hannesson.

Ef meirihluti kjósenda þjóðarinnar synja Icesave lagasamningunum, þann 9. apríl 2011, þá er þess krafist að allir þeir 44 alþingismenn segi tafarlaust upp störfum, eftir kosningu Icesaves. Og ef þess er þörf að nýjar kosningar verði, þá er þess krafist að svo verði.

Sjö rökstuddar ástæður:
1.- Vegna kæruleysis og eirðarleysis við þjóðina að vilja leggja blessun á að þrælskuldbinda hana til þess að borga skuldir sem meirihluti þjóðarinnar skuldar ekki.

2.- Vegna kæruleysi við að vilja ekki láta hina seku bera ábyrgð gjörða sinna og ásaka þjóðina fyrir afbrot einstakra græðgimanna og ljúga því að Icesave séu skuldir þjóðarinnar og þar með synja þess að skaðamál Icesaves fari til dómstóla.

3.- Vegna leyndra upplýsinga og staðreynda um skuldir þjóðarinnar og um Icesave sjálft.

4.- Vegna vanræslu við þjóðina við að vilja ekki hlusta á ákall þjóðarinnar.

5.- Vegna vanræslu og kæruleysi við það að vilja ekki bjarga þjóðinni frá skuldavanda heimila og annarra skulda og annarra ástæðna í lífi þjóðarinnar og endurreisn þess.

6.- Vegna stjórnarskrá brota, hinna æðstu laga þjóðarinnar, sem segir:

     II. Kafla - 21. gr. Forseti lýðveldisins gerir samninga við önnur ríki. Þó getur hann enga slíka samninga gert, ef þeir hafa í sér fólgið afsal eða kvaðir á landi eða landhelgi eða ef þeir horfa til breytinga á stjórnarhögum ríkisins, nema samþykki Alþingis komi til.
     IV. Kafla - 40. gr. Engan skatt má á leggja né breyta né af taka nema með lögum. Ekki má heldur taka lán, er skuldbindi ríkið, né selja eða með öðru móti láta af hendi neina af fasteignum landsins né afnotarétt þeirra nema samkvæmt lagaheimild.
     VII. Kafla - 77. gr. Skattamálum skal skipað með lögum. Ekki má fela stjórnvöldum ákvörðun um hvort leggja skuli á skatt, breyta honum eða afnema hann.

     Sem þýðir: Ekki má búa til lög sem eykur á skuld þjóðarinnar með því að taka  lán sem skuldbindur þjóðarbú þjóðarinnar umfram heimilda og sem gæti skuldbundið ríkið ofurháum skuldum og sem gæti skaðað auðlindir landsins með afsali og kvaðir þess sem fylgja Icesave skuldum bankanna á skatt þjóðarinnar og landhelgi þess.

7.- Vegna hræðsluáróðurs og hótanna við kjósendur, að ef hún segir ekki "Já" við Icesave, þá mun hitt og þetta skaðlegt gerast ef þjóðin hlýðir ekki þeim ógnunum.
 
Maður getur endalaust talið upp ástæður, enn þetta eru þær helstu ástæður fyrir því að hinir 44 alþingismenn segi tafarlaust upp, svo endurreisn Íslands geti hafist upp að nýu.

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Hver ber ábyrgð ef skaðvaldurinn gerir það ekki sjálfur???

Af hverju er maður að spyrja að þessari heimskulegri spurningu? Því ef "já" hreyfingin mun lesa þennan pistil þá yrði það fyrsta sem maður fengi frá þeim, að ég sé að segja tóma vitleysu. Enn ég leifi bara "já" hópnum að dæma það sjálft, hvort þetta sé tóm vitleysa eða staðreyndir sem erfitt er að kyngja. Því í svipan.is kom (þann 5. apríl 2011) fram grein sem heitir "Dembum píramídasvindlinu í Drekkingarhyl réttlætis" og vill þar með nota það tækifæri til að fá að birta þá grein, sem og orðast á þennan hátt:

"Björgólfur Thor Björgólfsson fyrrum aðaleigandi Landsbana  Íslands (ekki prentvilla) var í fyrra í 32. sæti yfir ríkustu menn bretlands. Hann er í dag í 23ja sæti með 263.000.000.000.- króna hreina eign. 263 milljarða íslenskra króna.

Hann segist enga ábyrgð bera á bankanum eða Icesave. Frekar en faðir hans.
Eða bankastjórar bankans. Eða stjórn hans. Eða nokkur starfsmaður.

Verði Icesave samningurinn samþykktur þarf ríkissjóður að greiða strax rúma 26 milljarða í áfallna vexti af samningnum.  Fé sem hvorki er gert ráð fyrir í fjárlögum né er til heimild til að greiða út.

26 milljarðar er mikið fé. Meira en aðrir Íslendingar en útvaldir geta gert sér í hugarlund.

Það væri td. hægt fyrir það að byggja 3 varðskip í viðbót við það sem Landhelgisgæslan er með í smíðum og hefur bara efni á að leigja út eftir afhendingu. Það er hægt að kaupa 3 björgunarþyrlur í viðbót og gera eitt skip og eina þyrlu út frá hverjum landsfjórðungi.

Það væri hægt að eyða sem samsvarar 1.700.000.- í að búa til atvinnu fyrir hvern atvinnulausan mann á Íslandi. 15.000 manns.

Við gætum hætt við niðurskurðinn í heilbrigðis- og menntamálum.

Við gætum gert ótal margt.

Td. eytt þessum 26 milljörðum í dómsmálið Icesave.

Ef að Björgólfur Thor, faðir hans, bankastjórar og stjórn bera ekki ábyrgð á Icesave skil ég ekki hvernig ég, konan mín og börn gera það.

Við hvorki stofnuðum til þessarar skuldar né högnuðumst á henni.

Þess utan væri það galið af mér að skrifa upp á óútfylltan víxil af stærðargráðu sem enginn getur gefið upp. Með ófætt og óskírt barnabarn sem greiðanda.

Ég hef ekki leyfi til þess. Þú hefur það ekki heldur.

Þó að það sé mín helsta röksemd þá velti ég líka fyrir mér hvað það sé sem íslenskir, breskir og hollenskir stjórnmálamenn óttist við að fara dómstólaleiðina.

Að hagsmunir stjórnmála- og bankamanna séu svo samtvinnuð að það þoli ekki dagsbirtu?

Að kúlulánin og kunningjabuisnessinn verði opinber?

Að bankakerfið sé enn byggt á bólu sem springur á 8-10 ára fresti með þeim afleiðingum að almenningur borgar?

Vegna þess að ef þú veltir því fyrir þér þá er það raunveruleikinn sem hefur blasað við okkur áratugum saman.

Dómsmálaleiðin í Icesave kemur til með að breyta heiminum til hins betra. Hún kemur til með að upplýsa heiminn um hagkerfi sem er byggt á froðu þar sem peningar eru búnir til úr skuldum. Hagkerfi þar sem elíta landanna hagnast á þeim sem búa til verðmæti.
Dómsmálaleiðin hefur ekki bara áhrif á Íslandi, Bretlandi og í Hollandi. Hún sviptir hulunni af hagkerfi heimsins sem virkar ekki. Ekki frekar en lífeyrissjóðakerfið okkar. Þetta eru píramídasvindl og það verður ekki til siðað samfélag fyrr en við náum að drekkja siðblindni og græðgi valdshafa í

Drekkingarhyl réttlætis.

Ég segi því NEI!." http://www.svipan.is/?p=23061

Þannig aðal spurningin er: "Af hverju eigum við að borga, ef ábyrgðarmenn Icesaves segja að þeir bera enga ábyrgð á þessu hruni, sem og stjórnvöld og já hópurinn hamra þá trú til þjóðarinnar að við séum skaðvaldar þessari skuldaþrælkunar og berum þar með skildu til þess að borga upp okkar skuldir, sem í raun er ekki okkar skuldir, og ef þetta er ekki okkar skuldir, af hverju eigum við þá að friðþægja Breta, Hollendinga og bankaræningja þjóðar okkar með því að semja þess að vilja borga, þegar hinir seku vilja ekki bera ábyrgð á gjörðum sínum?".

Maður getur endalaust spurt allskonar spurningar, um þetta skaðamál, enn litlar sem engar skýringar fengið frá þeim aðilum sem hamra það ofan í okkur að við berum að borga. Þess vegna er besta lausnin, dómstólaleiðinn. Hvort allt fari í bál og brand ef við segjum: "Nei!!!", verður bara að koma í ljós. Enn að minnstakosti þá vill ég ekki semja skuldir á mína framtíðarkynslóð.

Þannig hvað vilt þú sem ert að lesa þennan pistil, gera???

YouTube myndband um: Björgólfur Thor borgar ekki Icesave


Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Góð útskýring yfir því hvað kom fyrir Ísland

Eina leiðin til að geta útskýrt hvernig hlutirnir gerðust í raun og veru, þá stalst ég til þess að fá þetta að láni frá höfundi og þakka höfundi fyrir þessar mjög góðu útskýringar yfir því hvernig hlutirnir gerðust. Og svona eru útskýringarnar upplagðar frá höfundi:

"Eins og við flest vitum hafa (fyrrverandi) auðmenn eða svokallaðir "Útrásarvíkingar" tröllriðið öllu hér á okkar fagra Íslandi. Þeir hafa sogið upp nánast hvern einasta eyri úr bönkum og fyrirtækjum. Mörg stór og sterk fyrirtæki eru komin í þrot og mörg önnur á nippinu.

Stór hluti lífeyris var étinn upp. Gjaldeyrissjóður okkar lamaður og lítill og innistæður fólks i mörgum sjóðum gufaðar upp.

Hvernig getur þetta viðgengist að tiltölulega lítill hópur manna hefur stundað fjárhættuspil með Ísland að veði. Þeir ætluðu sér of stóra hluti og héldu að þessi "leikur" mundi ganga endalaust. En þeir töpuðu og voru niðurlægðir á heimsvísu.

Þess ber að geta að erlend lán íslensku bankana eru uþb. 14 sinnum íslensk ársframleiðsla. Eða uþb. 14 Billjónir. Þó ætla ég ekki að alhæfa þessar tölur þar sem að erfitt er að fá nákvæma útreikninga.

Og til að fá smá sens hversu miklir peningar þetta virkilega eru, kem ég með smá dæmi.

Við vitum að 1.000 kr. seðill hefur ákveðna þýðingu og ákveðna þykkt. Segjum sem svo að þú farir út í banka og takir út eina milljón í 1.000 kr. seðlum þá ertu með þúsund þúsundkalla í hendi. Þú ferð heim og pressar Þúsundkallana í búnka, þá ertu með 10 cm. stafla af 1.000 kr. seðlum. Því einn seðill er uþb. 0.1 mm.

Þetta gerir að verkum að einn milljarður í 1.000 kr. seðlum raðaðir upp gera 100 metra. En þetta er bara einn milljarður. Iss það er nú ekki neitt. Lán bankana eru uþb. 14 þúsund milljarðar.

Þannig að eitt þúsund milljarðar í 1.000 kr. seðlum er seðlabúnki sem trónir 100 km. Sinnum 14 = 1400 km. af 1.000 kr. seðlum. Já sæll. Þess má geta að hringvegurinn í kringum Ísland er uþb. 1339 km. Og ef þú keyrir á 100 km/h. linnulaust þá ertu uþb. 13 og hálfa klukkustund að keyra út skuldir bankanna. Magnað ekki satt?

Menn keyptu og seldu fyrirtæki fram og til baka innan lítins vinahóps. Menn hreinsuðu út sparifé stórfyrirtækja og bruðluðu með það. Landsbankinn var stofnaður árið 1885. Bankinn var einkavæddur árið 2003. Árið 2006 var Landsbankinn kominn í gríðarlegar skuldir, ólíkt nokkru sinni fyrr. Bankinn fékk ekki gjaldeyrislán frá seðlabanka Íslands. Þannig að stjórn bankans tók upp á því að stofna fyrirtækið Icesave sem opnaði brátt í Bretlandi. Með því að bjóða góða vexti safnaðist fljótt stór kúnnahópur og gjaldeyrir streymdi í hendur bankastjórnar. Þessi gjaldeyrir var að hluta notað til að borga upp einhvern hluta af skuldum bankans en alls ekki allar. Að taka lán til að greiða niður annað lán er ekkert annað en hringekja sem er dæmd til að mislukkast með ævintýralegum skaða.

En þessi gjaldeyrir var ekki eign bankans. Þetta voru eignir fólks og fyrirtækja víða i Bretlandi. Vorið 2008 var svo komið að Landsbankinn og Icesave voru komnir í enn meiri vanda en áður. Skuldirnar virtust flæða inn um alla glugga.

Icesave stjórn, meðal annars Björgólfsfeðgar taka nú upp á því að opna Icesave í Hollandi til að geta reddað sér meiri gjaldeyri. Örfáum mánuðum síðar blasir skilti við fólki þegar það leggur sér leið að skrifstofum Icesave. "Lokað verður hjá okkur í óákveðinn tíma".

Einnig tilkynnti heimasíðan icesave.co.uk að lokað væri fyrir allar greiðslu framkvæmdir. Allar innistæður fólks voru horfnar.

Góði lesandi, hvað er þetta annað en glæpastarfssemi?

Peningum og trausti hefur verið kastað á glæ líkt og teningur í spilavíti. Útrásarvíkingar hafa skuldsett þjóðina. Ég vill meina að hryðjuverkaárás hafi hent þjóðina af litlum hópi Íslendinga. Ég er ekki að taka neina skuld af ríkisstjórninni. Þar á fólk líka að axla ábyrgð og vera vakandi. Glæpamenn eiga heima í fangaklefum.

Ég spyr þig kæri lesandi, hvar dregur þú línuna í sandinn?

Höfundur:  Jóhann Eggertsson. http://www.facebook.com/group.php?gid=46093951562".

Hérna eru stærstu ástæðurnar fyrir hinu stærsta "Neii!!!" yfir stærsta glæp Íslandsögunar.

 

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Icesave á Imbamáli

Þann 27. mars 2011 skrifaði ég grein undir fyrirheitinu 'Sendur tölvupóstur út frá spurningum "Áfram" já hópsins og svar' og sagði að "Samstaða Þjóðar gegn Icesave" hefðu svarað mér þeim tölvupósti. Enn í gær (þann 30. mars 2011), sendi ég annan tölvupóst til "Samstöðu Þjóðar gegn Icesave" útaf nýa vefsíðu "Áfram" hópsins, sem og ég er ekki enn búinn að fá svar við, um "Icesave á mannamáli". Enn þar sem ég leitaði upplýsinga í netheimum um staðreyndir mála um þær spurningar sem brann í hjarta mér til þess að fá að vita um hvað "Icesave á mannamáli" væri í raun og veru að tala um. Þá eru þetta niðurstöðurnar sem ég fékk uppúr leitinni og svörin við þeim helstu byrjanna spurningum og svara frá "Icesave á mannamáli".

Allt í allt eru þetta 31 spurningar og svör sem hópurinn gefur til kjósenda sinna. Enn þar sem sá list er þó nokkuð langur, þá svara ég fjórum spurningum af 31, sem í raun og veru eru byrjunar spurningarnar úr listanum.

Sem og flokkast á þennan hátt:
  1.  Um hvað snýst þessi Icesavedeila?
  2.  Af hverju bera Bretar og Hollendingar ekki ábyrgðina fyrst Icesave var rekið þar?
  3.  Er verið að láta okkur borga skuldir óreiðumanna og einkabanka?
  4.  Eru ábyrgðarmenn Icesave lausir allra mála ef samið er?

Og restin af 27 spurningunum geymdi ég til lesanda til skoðunar, og ef þið viljið þá getið þið skoðað restina á vefsíðu "Áfram" hópsins hér: http://www2.afram.is/is/moya/page/icesave-a-mannamali

Enn hér eru mín svör við spurningum og svör "Áfram" hópsins.

Um hvað snýst þessi Icesavedeila?
Hvort einhver, og þá hver, beri að endingu ábyrgð á því að standa að baki þeirri lögbundnu lágmarkstryggingu sem aðildarríkjum EES bar að tryggja sparifjáreigendum í öllum útibúum sinna banka, óháð landamærum.
     Staðreyndir: Í fyrstu eru það ekki allir skattgreiðendur Íslands sem bera ábyrgð á þessum lágmarkstryggingum sem aðildarríkin EES, bar og bar ekki, að tryggja sparifjáreigendum sínum í öllum útibúum sinna eigin banka. Heldur þeir sem áttu hlut í því að bankahrunið varð og sem áttu þar með að bera ábyrgð á því að borga upp þann skaða sem þeir gerðu sínum eigin bönkunum.

Íslenskur banki safnaði sparifé í Bretlandi og Hollandi og kaus að gera það í útibúi en ekki dótturfélagi. Þannig gat íslenski bankinn fært peningana að vild, t.d. til höfuðstöðvanna á Íslandi, og lánað þá svo þaðan til ýmissa verkefna. En sá ókostur fylgdi að þar með var ábyrgðin á lágmarkstryggingu allra erlendu sparifjáreigendanna hjá íslenska Tryggingasjóðnum.
     Staðreyndir: Í júní 2006 hafði AGS sent viðvörun til Seðlabankans um vaxandi ójafnvægi í hagkerfum bankanna og beðið bankanna um að vara sig á þeim vaxandi hættum, enn 3 vikum síðar eftir þessa viðvörun, þann 10. október 2006, kynnir Sigurjón Þ. Árnason fyrirverandi bankastóri Landsbankans nýja innlánsvöru-netreikninga í Bretlandi undir nafninu Icesave. Sem þýðir, það voru ekki allir Íslendingar sem stofnsettu þessa reikninga. Og árið 2008 undir viðvörun þess að þessi nýja innlánsvara var ekki í dótturfélagi, kynntu þeir og stofnsettu undir handleiðslu Breta, Icesave-netreikninga í Hollandi. Í fyrstu var innlánsvaran eingöngu ætluð Bretum, enn síðar meir fengu Hollendingar að taka þátt í áhættunni með Bretum að fjárfesta inná þessa reikninga. Með þessu stofnuðu Sigurjón Þ. Árnason og hans kollegar Íslenska Tryggingasjóðnum tekjur og án okkar vitunda þá áhættu sem fylgdu þessum reikningum gjaldþrot Íslensku bankanna.*

Þegar bankinn stefndi í þrot voru sett neyðarlög sem fluttu allar innstæður í íslensku útibúunum yfir í nýjan banka ásamt eignum sem dugðu fyrir þeim. Innstæður í bresku og hollensku útibúunum voru áfram í gamla bankanum sem varð gjaldþrota svo sparifjáreigendur fengu ekki peningana sína.
     Staðreyndir: Þann 15. september 2008 varð bandaríski fjárfestingabankinn Lehman Brothers gjaldþrota. Og á meðan sá atburður gerðist sendu þeir Sigurjón Þ. Árnason og Halldór J. Kristjánsson bréf til Hollenska seðlabankans (DNB) og Fjármálaeftirlitsins (FME), þann 23. september 2008, þær yfirlýsingar að íslenska ríkið myndi ábyrgjast lágmarksinnstæðurnar í Íslenskum bönkunum. Og þann 7. október 2008 tekur Íslenska Fjármálaeftirlitið (FME) yfir Landsbankann á grundvelli neyðarlaga sem Alþingi  samþykkti þann 6. október 2008, vegna þess að Fjármálaeftirlitið sá þá á þessum tíma að þeir áttu ekki fyrir þeim innistæðunum sem voru komnar uppí um 1.544 milljarða Ísl.kr.

Íslenski tryggingasjóðurinn lýsti eftir kröfum en átti því miður ekki peninga nema fyrir brotabroti af þeim. Bresk og Hollensk stjórnvöld köfuðu þá í sína ríkissjóði og borguðu bæði lágmarkstrygginguna og þá umframtryggingu sem þeirra kerfi höfðu lofað að ábyrgjast. Icesavemálið hefur allar götur síðan snúist um það hvernig Tryggingasjóðurinn íslenski og íslensk stjórnvöld sem bjuggu hann til, gera upp þessa útborgun á lágmarkstryggingunni fyrir hönd sjóðsins.
     Staðreyndir: Þegar þessir atburðir gerðust, þá höfðu Hollensk og Bresk stjórnvöld þrýst á þáverandi fjármálaráðherra Árna Mathiesen með símtali við þáverandi fjármálaráðherra Alistair Darling, þann 7. október 2008, að lágmarksinnstæðuvernd reikninganna yrðu tryggðir, sem í ljós kom að það voru ekki til  nægar innstæður til að tryggja þær til borgunar. Þannig daginn eftir, 8. Október 2008, beita Bresk stjórnvöld undir handleiðslu Gordon Browns útfrá símaviðtali Alistair Darlings við Árna Mathiesen hryðjuverkalög á Ísland til þess að frysta eignir Landsbankans. Sem og Geir H. Haarde þáverandi forsætisráðherra sagði á þessum tíma, þann 20. nóvember 2008, inná Alþingi að ástæða hryðjuverkalaganna á Íslendinga hefðu verið settar vegna gruns um að Íslensku bankarnir hefðu flutt fjármagn milli landa með óeðlilegum hætti skömmu fyrir hrun.**

Eftir rúmlega tvö ár er komin samningur sem almennt er talinn bæði sá hagstæðasti og jafnframt sá síðasti sem í boði er enda samþykktur af stórauknum meirihluta á Alþingi. Verði honum hafnað blasir við að Icesavedeilan fer úr samningsferli í átakaferil, líklegast fyrir dómstólum.
     Staðreyndir: Vegna þrístings og hótanna Breta og Hollendinga byrjaði fyrsti svokallaði "Svavarssamningur" eða Icesave I að koma upp á yfirborðið og var byrjað að vinna í endalok ársins 2008 og varð fullgerður í júní 2009, sem og Bretar og Hollendingar höfnuðu og kröfðust þess að Alþingið myndi semja betri samninga sem og Icesave II varð til í enda árs 2009, enn varð hafnað af meirihluta þjóðarinnar í byrjunar árs 2010, sem og  Icesave III samningur 2010 var endurgerður og er nú til kosninga þann 9. apríl 2011 núkomandi. Frá Icesave II sem þjóðin hafnaði, þá höfðu Íslensk stjórnvöld alveg geta lagt fram kærur til Breta og Hollendinga, enn í staðin vildu stjórnvöld reina að semja uppá nýtt til þess að friðþægja þær hótanir sem Bretar og Hollendingar lögðu á okkar þjóð, sem og þegar Icesave II samningarnir var í gangi, þá fengu Íslendingar ógnir og spádóma frá fjölmiðlum, stjórnvöldum og annarra einstaklinga að ef við myndum ekki taka við þeim samningi þá myndi heimsendir koma og fjármálinn og atvinna myndi versna og þjóðin fengi engin lán og svo framvegis. Enn síðan að þjóðin feldi Icesave II samninginn þá hefur ekkert af þessum spádómum ræst, nema það sem stjórnvöld hafa sjálf framkvæmt, sem er skattahækkanir, slæmt atvinnuleysi og tillitsleysi til þjóðarinnar við það að vilja ekki bjarga þjóðinni frá heimilisvanda og peningaskorts sem hafa verið notaðar til framkvæmda annarra verkefna enn að bjarga þjóðinni frá efnahagsvanda.

Á þessum vef er loksins samantekið á mannamáli allt sem þú hefur alltaf viljað vitað um Icesave en aldrei þorað að spyrja. Rektu þig bara áfram eftir spurningunum og kíktu endilega á þær heimildir sem vísað er til. Það er nefnilega farsælla og líklegra til skynsamlegrar niðurstöðu að lesa sjálf(ur) frumheimildir í stað þess að trúa fullyrðingum og frösum.

Af hverju bera Bretar og Hollendingar ekki ábyrgðina fyrst Icesave var rekið þar?
Af því íslenski bankinn kaus að safna spariféinu inn í útibú sín í Bretlandi og Hollandi. Kannski var það gert af því þar með hafði bankinn frelsi til að flytja fjármunina milli landa, t.d. til höfuðstöðvanna á Íslandi og notað þá í verkefni og útlán bankans. Gallinn við þetta er að samkvæmt tilskipun ESB um innstæðutryggingar falla öll útibú undir tryggingakerfi þess lands sem veitir viðkomandi banka starfsleyfi og ber ábyrgð á eftirliti með honum. Aðrir íslenskir bankar söfnuðu innlánum í erlend dótturfélög enda greiddu þarlend tryggingakerfi og stjórnvöld þann reikning.
     Staðreyndir: Í raun áttu stjórnvöld og þar með taldir bankar í þeim ríkjum að fylgjast með hvort öðrum, enn vegna græðgi og tillitsleysi gagnfart viðvörunum um efnahagsvanda þjóðanna, þá hunsuðu stjórnvöldin og þar með töldu bankarnir í þeim ríkjum öllum þeim viðvörum og leifðu sér að safna upp skuldir, sem í endanum þeir sáu að þeir reikningar sem sköpuðust af græðgivaldinu voru orðnir of stórir. Og þar sem ESB bar líka þá skildu að stöðva þennan vanda, enn brást, þá urðu Bretar og Hollendingar að greiða þeim skjólstæðingum sem áttu inni í þeim reikningum sem voru í netreikningum Landsbankans og sem okkar stjórnvöld gátu ekki greitt vegna hryðjuverkalaga Breta og vegna þrotabúsfjárhagsskorts við það að geta borgað innistæðurnar.

Reglurnar eru reyndar þannig að ef tryggingakerfi í heimalandi banka ábyrgist bara lágmarkið og hann rekur útibú í ríki sem er með betri tryggingu fyrir sparifjáreigendur þá mega útibúin sækja um að borga fyrir þessa umframtryggingu. Þetta gerðu útibú Landsbankans og þess vegna bera Bretar og Hollendingar sjálfir ábyrgðina á öllum tryggingum umfram hið lögbundna lágmark og upp að þeirri tryggingu sem þeirra eigin kerfi lofuðu. Þetta er ástæðan fyrir því að þeir taka samanlagt ca. helminginn af heildarreikningnum.
     Staðreyndir: Í tilskipunar ákvæðunum 94/19/EB á 4. mgr. blaðsíðu 3 segir: "Tilskipun þessi GETUR EKKI GERT AÐILDARRÍKIN eða LÖGBÆR YFIRVÖLD þeirra ÁBYRG GAGNVART innstæðueigendum ef þau hafa séð til þess að koma á einu eða fleiri kerfum viðurkenndum af stjórnvöldum sem ábyrgjast innlán eða lánastofnanirnar sjálfar og tryggja að innstæðueigendur fái bætur og tryggingu í samræmi við skilmálana í þessari tilskipun." Sem í manna máli þýðir, að þegar hinum óháðu tryggingakerfum hefur verið komið á fót, bera þau ein ábyrgð á tryggingunum. Tryggingakerfin eru fjármögnuð af þeim innlánastofnunum, sem veita viðskiptavinum sínum tryggingaverndina. Þetta er fullkomlega eðlilegt fyrirkomulag og í raun venjulegt fyrirkomulag ábyrgðatrygginga. Með öðru móti hafa tryggingakerfin ekki það sjálfstæði, sem þeim er ætlað að hafa.
     Sem þýðir, að tilskipun 94/19/EB snýst því um að koma á fót tryggingakerfum, sem njóta viðurkenningar vegna þess að þau starfa í samræmi við Tilskipun ESB. Þessi tryggingakerfi bera ábyrgð á einstökum innlánum í bankana, eða á bönkunum í heild sinni. Að þessu uppfylltu eru ríkissjóðir landanna lausir undan allri ábyrgð. Sem þýðir í raun, að við öll þjóðin berum ekki ábyrgð á hruni bankanna heldur þeir sem stjórnuðu bönkunum bera ábyrgð á því að vernda sitt og sína á því að borga upp skaðann ef einhver skaði verður.
     Og í Stjórnarskrá Lýðveldisins Íslands okkar æðstu lög sem eru yfirhafin öllum öðrum lögum og ber að stemmast við þau lög sem löggjafarvald Alþingis býr til, nr. 33/1944, segir:

     II. Kafla - 21. gr. Forseti lýðveldisins gerir samninga við önnur ríki. Þó getur hann enga slíka samninga gert, ef þeir hafa í sér fólgið afsal eða kvaðir á landi eða landhelgi eða ef þeir horfa til breytinga á stjórnarhögum ríkisins, nema samþykki Alþingis komi til.

     IV. Kafla - 40. gr. Engan skatt má á leggja né breyta né af taka nema með lögum. Ekki má heldur taka lán, er skuldbindi ríkið, né selja eða með öðru móti láta af hendi neina af fasteignum landsins né afnotarétt þeirra nema samkvæmt lagaheimild.

     VII. Kafla - 77. gr. Skattamálum skal skipað með lögum. Ekki má fela stjórnvöldum ákvörðun um hvort leggja skuli á skatt, breyta honum eða afnema hann.

Sem þýðir, enginn skattur verður lagður á nema heimildir séu fyrir honum í lögum þegar þau atvik urðu sem ráða skattskyldu.***

Heimildir: Kíkið sjálf á tilskipunina á íslensku. Þarna segir m.a. í aðfararorðum: „Útibú þarf ekki lengur að fá leyfi í gistiríki, því allsherjarleyfið gildir alls staðar í bandalaginu, og lögbær yfirvöld í heimaríkinu fylgjast með gjaldhæfi þess. Þetta skipulag leyfir að eitt tryggingakerfi nái yfir öll útibú lánastofnunar innan bandalagsins.“ Og í 4. grein er þetta alveg skýrt: „Innlánatryggingakerfi sem eru stofnsett og viðurkennd af stjórnvöldum í aðildarríki samkvæmt 1. mgr. 3. gr. skulu ná til innstæðueigenda í útibúum er lánastofnanir hafa komið sér upp í öðrum aðildarríkjum. http://brunnur.stjr.is/ees.nsf/pages/2E9317F82E04988100256700004E1234/$file/394l0019.pdf
     Staðreyndir: Í tilvitnuninni hér fyrir ofan þá getur ekki þessi tilskipun GERT AÐILDARRÍKIN eða LÖGBÆR YFIRVÖLD þeirra ÁBYRG GAGNVART innstæðueigendum, sem þýðir, við þjóðin erum ekki ábyrg þeim skaða sem bankarnir gerðu.

Er verið að láta okkur borga skuldir óreiðumanna og einkabanka?
Alls ekki enda er enginn að hvetja til þess. Samningurinn sem kosið er um 9. apríl snýst um að eignir þrotabús gamla Landsbankans gangi upp í skuldbindingar Tryggingasjóðs innstæðueigenda og fjárfesta vegna lögbundinna lágmarkstrygginga á sparifé fólks í öllum útibúum bankans. Bresk og hollensk stjórnvöld greiddu þarlendum sparifjáreigendum út þar sem eignir TIF dugðu ekki. Sem stofnandi og bakhjarl TIF ábyrgist ríkissjóður aðeins vaxtagreiðslur og uppgjör ef eitthvað verður enn ógreitt af skuldbindingum sjóðsins þegar búið er að borga út úr búinu 2016.
     Staðreyndir: Ef satt á að segja, já þá erum við að borga skuldir óreiðumanna. Því það voru þeir sem stofnsettu þessa reikninga og það voru þeir sem báru ábyrgð á þessum reikningum og bera þar með skildu til þess að borga upp skaðann sjálfir. Enn þar sem tryggingasjóður átti ekki fyrir inneignum, þá voru þessir Icesave samningar þvingaðir til sköpunar, til þess eins, að láta saklaust fólk þjóðarinnar bera ábyrgð á þeim skuldum sem það ber enga lagaskildu til að borga. Sem þýðir, það eru ekki til nein lög, sem segir til að við eigum að borga. Enn ef Icesave yrði kosinn undir meirihluta þjóðarinnar sem "já", þá fyrst verða löginn til, sem mun leyfa fjármálaráðherra að skattgreiða þjóðina til þess að borga skuldir sem hún skuldar ekki.

Sjá samantekt samninganefndar þegar hún kynnti samninginn 9. desember 2010: http://www.fjarmalaraduneyti.is/media/utgafa/Samantekt_samninganefndar_vegna_Icesave.pdf

Eru ábyrgðarmenn Icesave lausir allra mála ef samið er?
Nei. Leiði rannsóknir íslenskra eða erlendra aðila í ljós að tjón ríkisins eða íslenska tryggingakerfisins megi rekja til þess að lög hafi verið brotin eða stjórnendur bankanna sýnt af sér stórkostlegt gáleysi hlýtur slíkt að leiða til undirbúnings skaðabótakröfu. Slík krafa um ábyrgð eigenda eða stjórnenda er alveg óháð því hvort uppgjör á skuldbindingum Tryggingasjóðs innstæðueigenda fer fram með samningum eða fyrir dómi.
     Staðreyndir: Ef satt á að segja, þá er það já og nei. Því eins og svipan.is orðar það, þá segir: "Við samþykkt Icesave þrjú á Alþingi voru fyrstu Icesave lögin felld úr gildi, þar með talin áttunda grein þeirra sem hljómaði svo:

     8. gr. Endurheimtur á innstæðum.
     Ríkisstjórnin skal þegar í stað grípa til allra nauðsynlegra ráðstafana sem þarf til að endurheimta það fé sem safnaðist inn á Icesave-reikningana. Í þeim tilgangi skal ríkisstjórnin fyrir 15. október 2009 hafa frumkvæði að samstarfi við þar til bæra aðila, m.a. yfirvöld í Bretlandi, Hollandi og Evrópusambandinu, og óska aðstoðar þeirra við að rekja hvert innstæðurnar af Icesave-reikningunum voru fluttar. Ríkisstjórnin skal fyrir árslok 2009 semja áætlun um hvernig reynt verður að endurheimta það fé sem kann að finnast.
     Í því skyni að lágmarka ríkisábyrgð samkvæmt lögum þessum skal ríkisstjórnin einnig gera ráðstafanir, í samráði við þar til bæra aðila, til þess að þeir sem kunna að bera fjárhagsábyrgð á þeim skuldbindingum sem stofnast hafa vegna Icesave-reikninganna verði látnir bera það tjón.

     Hreyfingin lagði fram breytingartillögu um að setja þessa grein aftur inn en hún var felld af meiri hluta þings, þar með talið sjálfstæðismönnum. Með því að fella út þessa grein dregur verulega úr því að hinir seku verði dregnir til ábyrgðar."****

     Og ef þjóðin neitar samningunum í þjóðaratkvæða greiðslunni, þá verður þar til talinn dómstóll sem dæmir útfrá lögum, að sækja ábyrgðarmennina til saka og kæra þá fyrir þau brott sem þeir gerðu sinni eigin þjóð. Enn ef "já" kemur upp úr kössunum, þá verður erfiðara að dæma þá seku.

     Að lokum: Eins og ég sagði í upphafi, þá eru þetta 31 spurningar og svör sem "Áfram" já hópurinn hefur skrifað til kjósenda sinna, til þess að kjósendur geta fengið það sem þau myndu kalla 'þá réttu innsýn???' útaf ástæðum hrunsins og af hverju þau telja það best fyrir þjóðinni að segja "já" á kosningardeginum. Enn þegar maður skoðar vel þessar 4 spurningar og svör, þá kemur í ljós að "Áfram" hópurinn er að villa fyrir kjósendum sínum með því að sleppa mikilvægum upplýsingum og staðreyndum til kjósenda sinna. Þannig nú er komið að ykkur mín kæra þjóð, að velja rétt á kosningardeginum. Og þá, ekki útaf því sem ég skrifa eða segi, heldur útfrá því hvað hjarta ykkar segir og staðreyndirnar segja.

En að minnstakosti þá ætla ég að segja: "Nei!!!"; enn þú???

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

*        http://ludvikjuliusson.blog.is/blog/ludvikjuliusson/entry/1152131/
          http://timarit.is/view_page_init.jsp?pageId=3918398

**      http://www.dv.is/frettir/2008/11/20/hrydjuverkalog-ut-af-oedlilegu-fjarstreymi-fra-bretlandi/
          http://www.mbl.is/frettir/innlent/2009/02/27/hrydjuverkalog_vegna_samtals_arna_vid_darling/

***    http://altice.blogcentral.is/blog/2011/1/14/evropusambandid-sjalft-bannar-icesave-samninginn/
          http://duddi9.blog.is/blog/duddi/entry/903077/

****  http://www.svipan.is/?p=21780

Hvað vilja þau í "Áfram" já hópnum???

Í morgun (þann 29. mars 2011) setti ég inn mynd inn á spjallvegg "Áfram" hópsins í Facebook og í byrjun þá voru engar athugsemdir settar við þá mynd, enn síðan kom einn sem lagði fram athugsemdir útaf myndinni, og sagði: "Mikið er þetta nú barnaleg framsetning hjá þér Magnús. Fyrir það fyrsta þá er það nú bara þannig að þeir sem eiga stærstu sökina í Icesave málinu berjast einna mest gegn samningum. Þannig rembast þeir eins og rjúpan við staurinn við að mála heimsmynd þar sem þeir eru saklausir allra mála - að það hafi ekki verið þeir sem sköðuðu íslenskt samfélag - heldur ljótir útlendingar!

Dæmi: http://eyjan.is/2009/08/28/sigurjon-arnason-icesave-reikningar-fyrst-nuna-med-rikisabyrgd/

Mér þætti líka gaman að vita hvernig útrásarvíkingar ættu að verða lausir allra mála ef Íslendingar taka ábyrgð á skuldum tryggingasjóðs innistæðueigenda?
Það er nú einu sinni þannig að hrun íslensku bankana er með stærstu gjaldþrotum heims - og icesave innistæðurnar eru bara lítill hluti. Ég er nokkuð viss um að eigendur almennra krafna sækji það áfram stíft að útrásarvíkingar borgi."

Og ég svaraði hans ummæli, sem því miður "Áfram" já hópurinn tók í burtu. Því eftir þeim ummælum, þá kom einn sem svaraði: "Magnús ertu ekki að villast eitthvað ?? Rökin þín halda ekki vatni! Helduru virkilega að einhver kjósi eftir því sem að Sigurjón Árna segir eða Bjöggi Thor ?? Mér sýnist þú vera bjálfi!!" og þar með svaraði ég þeim ummælum: "(Nafn einstaklings ekki byrt. Enn partur af svarinu til hans, er) - Bjálfi er sá sem segir annann vera bjálfa. Og ég var..." þar með endar þau ummæli því ég afritaði þennan texta frá Facebook spjallsíðunni minni og eftir þessi ummæli, hurfu öll skrif mín á spjallvegg "Áfram" hópsins.

Enn hvaða mynd var þetta sem ég setti inn á spjallvegg "Áfram" hópsins?

Og af hverju líkar "Áfram" hópurinn ekki við þessa mynd sem ég setti inn og þau skrif sem ég skrifaði? Því þegar þau tala um ástæður þess að við eigum að taka á okkur ábirgð og borga Icesave, þá nota þau slagorðsmyndir sem segir til hverjir það eru sem segja "Já" við Icesave. Þannig er þeirra barátta við ástæðu þess að við eigum að borga skuldir einstakra einstaklinga sem skuldsettu þjóð sína í efnahagskreppu. Og þegar maður talar um staðreyndir, þá vilja þau ekki hafa það inn á sínum vegg. Því sannleikurinn fyrir þeim, er dýrkeyptur og það getur skaðað málstaðinn ef fólk segir staðreyndir um Icesave. Þess vegna tel ég að ástæðan fyrir því að þau tóku öll mín ummæli í burtu, er útaf því að ég vitnaði í staðreyndir þess að við ættum frekar að segja: "Nei, Icesave!!!" og sækja skaðamál þjóðar okkar til dómstóla, enn að taka á okkur þá áhættu að skuldbinda kynslóðir okkar í skuldaþrælkun.

Þannig spurningin er: Hvað vilja þau í "Áfram" já hópnum??? => Facebook síða hópsins

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Sendur tölvupóstur út frá spurningum "Áfram" já hópsins og svar

Í morgun (þann 27. mars 2011) skoðaði ég vefsíðu "Áfram" já hópsins. Og þegar ég las þeirra ástæður fyrir "Já, Icesave" þá brá mér mjög í brún og fór að skrifa tölvupóst til advice.is og kjosum.is um svar við þessar spurningar, og svona hljóðar tölvupósturinn sem ég sendi til advice.is og kjosum.is:

[Hér fyrir neðan eru spurningar og svör sem "Áfram" já hópurinn leggur fram til svara um ábyrgð Icesaves. Eru þessar spurningar og svör rangfærðar til blekkinga eða eru þetta staðreyndir sem þau fara með? Ef svo, getið þið útskýrt þær spurningar og svör sem "Áfram" já hópurinn fer með, undir rauð-skáletruðu orðunum sem ég setti inn til spurninga, sem og ég velta mér fyrir hvort séu staðreyndir eða blekkingar.

Gott væri að fá svör frá ykkur um þessar spurningar og svör sem "Áfram" já hópurinn leggur fram.

Af hverju á ég að taka á mig skuldir einkabanka?
Þú ert ekki að því. Þann 9. apríl segjum við já við samkomulagi um að eignir þrotabús gamla Landsbankans gangi upp í skuldbindingar Tryggingasjóðs innstæðueigenda og fjárfesta vegna lögbundinna lágmarkstrygginga á sparifé fólks í öllum útibúum bankans. Bresk og hollensk stjórnvöld greiddu þarlendum sparifjáreigendum út þar sem eignir TIF dugðu ekki. Sem stofnandi og bakhjarl TIF ábyrgist ríkissjóður aðeins vaxtagreiðslur og uppgjör ef eitthvað verður enn ógreitt af skuldbindingum sjóðsins þegar búið er að borga út úr búinu 2016.

Afhverju á að semja um kröfur sem ekki eiga stoð í lögum?
Eftirlitsstofnun EFTA sem hefur það hlutverk að framfylgja lögum og reglum á EES svæðinu hefur þegar gefið út það álit að Ísland beri ábyrgð á því að íslenska innstæðutryggingakerfið getið staðið við lögbundna lágmarkstryggingu sparifjáreigenda í öllum útibúum íslensku bankanna. Sömu sjónarmið hafa komið fram af hálfu allra þeirra vinaþjóða sem skilyrtu fjármögnun og stuðning við að samið yrði um lausn þessa deilumáls. Íslenskir lögmenn sem skiluðu fjárlaganefnd áliti voru ósammála um lagalega stöðu málsins og hæstaréttarlögmenn sem lögðust gegn fyrri Icesavesamningum telja að áhætta og kostnaður sé í slíku lágmarki að það sé mun meiri áhætta fólgin í dómsmáli en því að semja.

Ræður Ísland við að borga samninginn?
Já. Allar fullyrðingar um yfirvofandi gjaldþrot vegna þessa samnings eru hræðsluáróður og þarf ekki annað en bera stærðirnar í honum saman við annan kostnað vegna hruns bankakerfisins til að átta sig á því. Fari allt á versta veg inniheldur samningur fyrirvara til að varnar. En langmestar líkur eru á því að þrotabúið geri meira en að standa undir öllum höfuðstól skuldbindingar Tryggingasjóðs innstæðueigenda svo ekki komi til neinnar ríkisábyrgðar vegna hans. Þrotabúið á nú þegar reiðufé og forgangsskuldabréf upp á 677 milljarða kr. sem er rúmlega helmingur allra forgangskrafna. Aðrar eignir eru til varúðar metnar á innan við þriðjung af nafnverði.

Af hverju eiga börnin mín og barnabörnin að borga?
Ef þú segir JÁ í kosningunum 9. apríl, þá kemur þú í veg fyrir að komandi kynslóðir þurfi að greiða svo mikið sem eina krónu vegna Icesave. Gert er ráð fyrir því í samningnum sem kosið verður um að málið verði endanlega úr sögunni árið 2016. Ef við segjum hins vegar nei við samningnum, þá erum við að vísa málinu frá okkur og taka stórkostlega áhættu fyrir hönd barnanna okkar og barnabarna.

Vefslóð "Áfram" já hópsins => http://afram.is/spurt-og-svarad/

Og sjálfur langar mig að spyrja: "Ef þetta er blekkingar, er þá Áfram hópurinn ekki að brjóta lög með þessum blekkingum, með því að gefa fram rangar upplýsingar til kjósenda Icesaves? Og ef þetta er rangar upplýsingar, getið þið stoppað þær?".]

Og hér eru svörin sem ég fékk frá Samstöðu Þjóðar gegn Icesave:

[Af hverju á ég að taka á mig skuldir einkabanka?
Engar gildar röksemdir hafa verið færðar fyrir ríkisábyrgð á Icesave-reikningum Landsbankans. Samkvæmt Tilskipun 94/19/EB var ríkissjóði gert að koma á fót innistæðu-trygginga-kerfum, einu eða fleirrum. Jafnframt var tekið skýrt fram að ríkisábyrgð á tryggingasjóðunum er bönnuð.
Landsbankinn var með tvöfaldar innistæðu-tryggingar fyrir Icesave. Tryggingasjóðurinn í Bretlandi FSCS og DNB í Hollandi báru fulla ábyrgð á öllum tryggingum vegna Icesave, þar á meðal lágmarkstryggingu ESB jafnframt TIF. Þessir sjóðir greiddu þær innistæðu-bætur sem þeim bar að greiða.

Af hverju á að semja um kröfur sem ekki eiga stoð í lögum?
Rangar kröfur verða ekki réttar vegna þess eins að margir aðilar halda þeim fram. Það þarf fólk með þrælslund að fallast á ranglátar kröfur, sem fela í sér efnahagslegar byrgðar auk fullkominnar niðurlægingar þjóðarinnar. Samningaleið ríkisstjórnarinnar felur í sér afsal lögsögu landsins í hendur Bretlands og Hollands. Afsalið er fullkomið, því að bretum og hollendingum er gefið sjálfdæmi varðandi Icesave-málið allt og allt sem því tengist. Engin þjóð hefur afsalað sjálfstæði sínu á þennan hátt, í gervallri mannkynssögunni.

Ræður Ísland við að borga samninginn?
Enginn getur svarað því hversu hár Icesave-reikningurinn verður, ef Icesave-lögin verða samþykkt. Hvort sem reikningurinn verður tugir milljarða eða hundruð milljarða verður algerlega háður utanaðkomandi aðstæðum. Í öllum tilvikum verður Icesave-klafinn þyngstur þeim sem síðst skyldi, það er að segja lægst launaða fólkinu í landinu. Þeir sem mæla Icesave-lögunum bót, vita að klafinn mun ekki lenda á þeim sjálfum af verulegum þunga.

Af hverju eiga börnin mín og barnabörnin að borga?
Icesave-kröfurnar verða fyrst alvarlegar þegar þær hafa öðlast lögvarða stöðu, með JÁ í þjóðaratkvæðinu. Fram að þessu hefur Icesave-málið verið á Dómstólaleiðinni og sú leið hefur gefist okkur vel. Með NEI sigri í þjóðaratkvæðinu, höldum við áfram á Dómstólaleiðinni og getum varið okkur með lögsögu Íslands.
Hægt er að færa stærðfræðileg rök fyrir því að líkur fyrir sakfellingu í hugsanlegum dómsmálum eru nær óendalega litlar. Hinn kosturinn er Icesave-samningarnir, sem munu leiða samstundis til greiðslu tuga milljarða, sem falla algerlega utan við útgreiðslur úr þrotabúi Landsbankans. Vaxta-kröfur mæta ávallt afgangi við uppgjör þrotabúa og JÁ í þjóðaratkvæðinu mun því örugglega merkja, að álögur verða lagðar á alla Íslendinga, þar á meðal börn, barnabörn og barnabarnabörn.

http://kjosum.is/spurt-og-svarad].

Hvaðan fá þeir frá já hópnum þessar upplýsingar sem þau fullyrða til kjósenda sinna, manni þætti gaman að fá að vita það???

Stöndum nú saman kæra þjóð og fellum Icesave, því við skuldum ekki þessar skuldir, og alveg sama hvað já hópurinn segir, þá segi ég: "Nei, Icesave!!!". Enn þú???

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Hinn ófyrirgefanlegi glæpur Íslandsögunar!!!

Þeir sem vilja borga; borgið þá. Enn látið þá sem segja "Nei!!!", í friði, því við skuldum ekki þessar glæpaskuldir og þar með neitum að borga upp þeirra glæpaverk sem hinir spilltu græðgimenn gerðu þjóð sinni sér til skemmtunar og okkur til skammar og sem skammast sín ekkert fyrir þau afbrot sem þeir gerðu sinni eigin þjóð.

Að segja "já" við þeirra glæp og láta afkomendur okkar framtíðar kynslóða borga upp þeirra skaðræði án þess að sækja skaðamálið til dómstóla, yrði mesti glæpur veraldar sem þjóðin mun bera á herðar sér það sem eftir er af þeirra lífi. Og að skuldsetja börn framtíðarinnar, yrði mesti glæpur barnaþrælkunar sem framið yrði ef Icesave fer ekki til sinna föðurhúsa — til dómstóla.

Betra er að láta dæma sig til þess að borga skuldir sem maður skuldar ekki, enn að semja um það að maður vilji borga upp glæpi sem maður framdi ekki. Þess vegna er "Nei!!!" besta lausnin, því þá getur maður sagt við sína afkomendur með hreina samvisku að: "Við sóttum fram réttar okkar, enn vorum neydd og dæmd í skuldaþrælkun af dómstólum til þess að borga upp þeirra glæpi." Enn síðan veit maður ekkert hvort við töpum eða vinnum, og "ef" við myndum tapa; þá myndum við hvort eð er vinna. Því við munum þó hafa þá hreina samvisku til afkomendur framtíðar okkar að við sóttum réttar okkar, enn vorum dæmd óréttlátan dóm af græðgivaldinu. Því miður þá er þetta ekki okkar byrgðar, en ef þessar byrgðar yrðu þvingaðar á okkur, þá er það glæpur þeirra sem þvinguðu þessar byrðar á okkur, enn ekki okkar glæpur. Við skuldum ekki Icesave, því það eru ekki til nein lög sem segja það; enn ef þjóðin samþiggir Icesave, þá verða þau lög til. Að sækja fram rétt sinn, er besta lausnin; kjósum rétt.

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Ný Icesave könnun. 56 prósent með en 44 prósent á móti  (Titilhaus úr fréttavef eyjan.is)

 

http://www.vald.org/ — Vefslóðsíðan að "Falið Vald".

Hugmyndir til rafrænna kosninga

Talað hefur verið um þær hugmyndir að hægt sé að vera með rafrænar kosningar. Sem og hafa verið notaðar þegar Icesave lögunum voru kallaðar upp til þjóðaratkvæða. Enn þegar það gerðist, þá komu upp neikvæðar raddir þjóðarinnar sem sögðu að þær kosningar hefðu verið svindl kosningar, að þeir einstaklingar sem kusu, væru nöfn og kennitölur einhverra Andrésar andar og Jóakim aðalanda sem hefðu boðið sitt atkvæði. Þannig hvernig er hægt að halda rafrænar kosningar án þess að einhverjir óprúttnir einstaklingar skemmi þær sér til skemmtunar?

Til eru tvær leiðir, sem og önnur þeirra hefur þegar verið notuð. Fyrsta er tölvu leiðin og önnur er síma leiðin. Enn hvernig er hægt að nota þannig kosningar án þess að einhverjir óprúttnir einstaklingar geti ekki eyðilagt þær með einhverjum vitleysis kennitölum og nafna upplýsingum?

Til að ábyrgjast þess að sú persóna sem er að kjósa, sé sú persóna, þá er hægt að útbúa sérstakt auðkenniskort sem allir kosningabærir einstaklingar fengju heimsent, og inná því korti væri nafn og kennitala þessara kosningabæra einstaklings og sér auðkennisnúmer sem tilheyrir þeim einstaklingi.

Og síðan þegar kosningar eru, þá þarf sá/sú að staðfesta auðkenniskortið með númeri þess sem fylgir því korti, kennitölu og leyninúmeri sem hann/hún býr til við fyrstu notkun auðkenniskortsins. Og síðan þegar áframhaldandi kosningar verða, þá þyrfti hann/hún að slá inn auðkennisnúmer kortsins og staðfesta með leyninúmeri.

Enn ef einstaklingurinn hefur ekki tölvu til þess að kjósa, hvað þá? Þá er það önnur leiðin sem hægt er að nota, sem er símakosningin, sem hægt væri að nota eins og í tölvukosningunni hér fyrir ofan.

Enn ef viðkomandi einstaklingur glatar auðkenniskortinu, hvað þá? Jú sá einstaklingur fær bara nýtt kort með sama auðkennisnúmeri og upplýsingum. Nákvæmlega eins og ef einstaklingur glata ökuskírteini sínu eða einhverja annarra persónuskilríkja, þá fær sá viðkomandi sömu upplýsingar inn á þau kort sem hann/hún endurnýir, þannig er líka hægt að gera með auðkenniskortin.

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).

Hvað er rétt og hvað er rangt???

Það er orðið mjög algengt þegar talað er um Icesave, að sagt er, að við þjóðin (þar með talið börnin) séum skuldendur þessara reikninga sem útrásarvíkingarnir sköpuðu í útibúi Bretlands og Hollands. Enn er það rétt, eða hvað er rétt og hvað er rangt???

Erfið saga í hnotskurn
Ef maður skoðar söguna í þessu hundleiðinlega máli, mjög gaumgæfilega. Þá byrjar ferill málsins 10. Október 2006 sem netbanka vörumerki innlánsreikninga í eigu Landsbankans í útibúum London, og síðar meir í maí 2008 í Hollandi. Í fréttavef Markaðarins þann 11. október 2006 birtist eftirfarandi grein, sem hljóðar svo:

Sækja sér bresk innlán
Landsbankinn kynnti í gær nýja innlánsvöru í Bretlandi undir nafninu Icesave. Um er að ræða sérsniðna sparnaðarleið ætlaða breskum almenningi sem eingöngu er aðgengileg á netinu. Lágmarksinnistæða á Icesavereikningi verður 250 pund og hámarksinnistæða ein milljón punda. Sigurjón Þ. Árnason, bankastjóri Landsbankans, segir þetta lið í því markmiði bankans að breyta samsetningu heildarfjármögnunar bankans og auka vægi innlána þar. „Það sem er sérstakt við Icesave er að við lofum föstum lágmarksviðmiðunum allt til ársins 2009 miðað við ákveðna grunnvexti sem breski seðlabankinn ákvarðar og verðum þar að auki í hærri enda þeirra vaxta sem er verið að bjóða hér.“ Landsbankinn hefur verið á breska innlánamarkaðnum í þrjú ár og heildarinnlán þar nema nú rúmum 200 milljörðum króna, bæði frá einstaklingum og fyrirtækjum.

Á árinu 2007 urðu Icesave-reikningar svo vel teknir, að pundin streyma inn og vinsældirnar svo miklar á meðal Breta að viðskiptavinirnir voru orðnir rúmlega 100.000 talsins, og tæp ári síðar urðu vinsældirnar fleiri en allir Íslendingar, eða um 350.000 talsins. Og á sama ári tók Íslenski hlutabréfmarkaðurinn að falla saman og hefðbundnar fjármögnunarlínur að bresta. Enn á meðan, þá voru Icesave-reikningarnir á þessum tíma helsti styrkur Landsbankans.

Enn í janúar 2008 var útlitið orðið svart hjá Íslensku bönkunum og eftirlitsaðilar í Bretlandi að verða áhyggjufullir. Ekki vegna þess að Icesave-reikningarnir voru í útibú Landsbankans í Bretlandi, heldur útaf því að bankinn var ekki dótturfyrirtæki. Og þótt áhyggjurnar voru, þá stofnsetu þeir í maí 2008, Icesave-innlánsreikninga í útibú Landsbankans í Hollandi. En í ágúst 2008 fara fjárhæðir að safnast inn á Icesave-reikningana í Hollandi og Bretlandi. Og forsvarsmenn Landsbankans funda með seðlabanka-stjóra Hollands sem voru farnir að hafa miklar áhyggjur af stærð reikninganna. Og í september 2008 fara miklar hamfarir að einkenna fjármálamarkaði, eða eins og Briet Konráðsdóttur frá Háskóla Íslands orðar það í BA-ritgerð sinni í júní 2009: "Mánudaginn 15. september 2008 varð bandaríski fjárfestingabankinn Lehman Brothers gjaldþrota. Lehman Brothers hafði verið stærsti fjárfestingabankinn í Bandaríkjunum og gjaldþrotið þar með það stærsta í sögunni. Féllu bankar í hrönnum eftir það um allan heim. (BA-ritgerð, síða 4)".

Og á þessu tímabili fara forsvarsmenn Landsbankans að segja að innistæðurnar á Icesave-reikningum væru öruggir og íslensk stjórnvöld myndu styðja íslenska tryggingasjóðinn reynist þess þörf. Og í fréttavef Morgunblaðsins, þann 27. október 2008, segir: "Sögðust myndu styðja Tryggingasjóð innlána - Íslensk stjórnvöld lýstu því yfir við bresk stjórnvöld í byrjun mánaðarins að þau myndu styðja við Tryggingasjóð innlána þannig að hann gæti greitt breskum sparifjáreigendum lágmarksbætur ef Landsbankinn færi í þrot. [...]" og á sama fréttavef, þann 23. júní 2009, segir: "Sögðu ríkið ábyrgjast Icesave - Þáverandi bankastjórar Landsbankans, Sigurjón Þ. Árnason og Halldór J. Kristjánsson, sendu bréf til hollenska seðlabankans (DNB) og Fjármálaeftirlitsins (FME) þann 23. september síðastliðinn þar sem þeir sögðust hafa vissu fyrir því að íslenska ríkið myndi ábyrgjast lágmarksinnstæður í íslenskum bönkum. [...]".

Og 7. október 2008 tekur Íslenska Fjármálaeftirlitið (FME) yfir Landsbankann á grundvelli neyðarlaga sem Alþingi  hafði samþykkt þann 6. október 2008 og þar með varð Icesave-reikningum í Bretlandi og Hollandi lokið. Heildarinnstæðurnar á þessum tíma námu þá um 1.544 milljörðum Ísl. kr. Seina meir þrýsta Hollensk og Bresk stjórnvöld að lágmarksinnstæðuvernd reikninganna yrðu tryggðar. Og daginn eftir, þann 8. Október beita Bresk stjórnvöld undir handleiðslu Gordon Browns hryðjuverkalög á Ísland til þess að frysta eignir Landsbankans, eða eins og fréttavefur Morgunblaðsins orðar það, þann 8. október 2008, að: "Hryðjuverkalögum beitt gegn Landsbanka - Bresk stjórnvöld beittu lögum um varnir gegn hryðjuverkumlög um varnir gegn hryðjuverkum, glæpum og um öryggismál, sem sett voru eftir hryðjuverkaárásirnar á Bandaríkin 11. september 2001. [...] FT segir að eftir að Gordon Brown, forsætisráðherra Bretlands, hótaði  Íslendingum lögsókn í morgun ef þeir stæðu ekki við skuldbindingar sínar þegar þau ákváðu að frysta eignir Landsbankans á Bretlandseyjum vegna greiðsluþrots netbankans Icesave. [...] Um er að ræða um tryggingar á innlánum Icesave, virtist ástandið í samskiptum þjóðanna vera komið á svipað stig og í þorskastríðunum á síðustu öld.". Og vikuna eftir kemur eftirfarandi grein úr fréttavef DV, þann 20. nóvember 2008, að: "Hryðjuverkalög út af óeðlilegu fjárstreymi frá Bretlandi - Geir H. Haarde forsætisráðherra sagði á Alþingi í dag að hann teldi að Bretar hafi beitt hryðjuverkalögum á Íslendinga vegna gruns um að íslensku bankarnir hefðu flutt fjármagn milli landa með óeðlilegum hætti skömmu fyrir hrun þeirra. [...]". Og ári síðar í fréttavef Morgunblaðsins, þann 27. febrúar 2009, segir: "Hryðjuverkalög vegna samtals Árna við Darling - Hryðjuverkalögum var beitt gegn Íslendingum vegna samtals Árna Mathiesen, þáverandi fjármálaráðherra, við fjármálaráðherra Breta, Alistair Darling, hinn 7. október síðastliðinn. Þetta staðfesti breski fjármálaráðherrann á fundi fastanefndar breska þingsins um fjármál hinn 3. nóvember síðastliðinn. [...] Michael Fallon, þingmaður breska Íhaldsflokksins, spurði Darling á fundinum hvað hefði valdið því að hann hefði sagt við BBC Radio hinn 8. október: „Íslensk stjórnvöld, hvort sem þið trúið því eða ekki, sögðu mér í gær að þau ætluðu sér ekki að virða skuldbindingar sínar hér.“ Í svari Darling vísar hann í samtal sitt við Árna í kjölfar setningar neyðarlaganna á Íslandi þar sem hann hafi spurt Árna hvort lögin fælu í sér að sparifjáreigendum yrði mismunað á grundvelli þjóðernis. Árni hefði sagt svo vera og að hann teldi það ekki brjóta í bága við samninginn um Evrópska efnahagssvæðið (EES). [...]".

Og í desember 2008 ályktar Alþingi þess efnis að fela stjórnvöldum að gera samninga vegna innstæðureikninga á EES-svæðinu. Gert var samkomulag við Bresk og Hollensk yfirvöld um lántöku hjá ríkjunum til að Ísland gæti tryggt lágmarksinnstæðuvernd.

Og í júní 2009 var gengið frá samningum við Breta og Hollendinga vegna Icesave-málsins eftir rúmlega hálfs árs viðræður. En í Júlí 2009 varð ekki nægur meirihluti fyrir samningunum um ríkisábyrgð og þá hafði Alþingi haft málið til umfjöllunar allt það sumar. En fjárlaganefnd vann þá á þessum tíma í tíu vikur að því að ná sátt um frumvarpið. Sem endaði á þann hátt, að í ágúst 2009 samþykkti Alþingi frumvarp frá fjármálaráðherra um ríkisábyrgð vegna Icesave-skuldanna með þeim fyrirvara að ríkisábyrgðin myndi taki gildi ef Bretar og Hollendingar myndu sætta sig við þá fyrirvara sem settir voru. Og í september 2009 staðfesti Forseti Íslands lögin um ríkisábyrgð á lánum Tryggingarsjóðs innistæðueiganda og fjárfesta frá Breska og Hollenska ríkinu með áritaðri tilvísun til fyrirvara Alþingis. Og í október 2009 undirritar Fjármálaráðherra sérstakan samþykktar- og viðaukasamning Íslendinga, Breta og Hollendinga vegna Icesave-samkomulagsins. Icesaving, samtök Hollenskra innistæðueigenda Icesave-reikninga, kæra Fjármálaeftirlit (FME) til Eftirlits-stofnunar EFTA í Brussel vegna stofnunar Nýja Landsbankans á grundvelli neyðarlaganna. En í desember 2009 hafði Alþingi samþykkt Icesave-lagafrumvarpið með 33 atkvæðum gegn 30.

Enn í lok ársins 2009 og byrjun 2010 mótmælti meirihluti þjóðarinnar Icesave og þar með synjaði Forseti Íslands Icesave-lögunum staðfestingar eftir að hafa fengið í hendur áskorun InDefence-hópsins með um tæplega 60.000 undirskriftir [**].

Staðreyndir => Útfrá sögu þessa máls, þá byrjuðu Icesave atburðirnir í Bretlandi, London... Því næst fara þeir til Hollands, með þá viðvörun að netreikningarnir eru ekki í dótturfyrirtæki... Í Bandaríkjunum kemur upp heims gjaldþrot Lehman Brothers, enn á meðan segja Sigurjón Þ. Árnason og Halldór J. Kristjánsson að Íslensk stjórnvöld myndu styðja fall Íslensku bankana... Þegar bankarnir féllu, fékk Ísland hryðjuverkalög frá Árna Mathiesen undir handleiðslu Gordon Browns útaf misskilningi Alistair Darlings...  Og eftir þær hamfarir hafa Icesave I, II & III verið búnir til... Enn hvar var boðið uppá dómstólaleiðina í þessu kjaftæði???

Það er nefnilega spurningin; hvenær fær þjóðin réttlæti? Ef þjóðin segir "Já!" við þessar staðreyndir, hvað er þá rétt og hvað er þá rangt í þessu öllu saman. Því þá er maður orðinn hræddur um, að það er eitthvað stórlaga að. Því ef maður lendir í órétt, er þá ekki þannig með farið að maður sækir eftir rétt sínum, og ef "Jáið!" kemur upp, er maður þá ekki búinn að afsala þeim rétti, sem þýðir, þá verður aldrei dæmt í þessu máli???

Ef þjóðin vill réttlæti, sækjum rétt okkar og sendum málið til dómstóla, og segjum: "Nei!!!" þann => 9. apríl 2011.

Kær kveðja frá ykkar einlæga vin,
Magnús Ragnar (Maggi Raggi).